ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Πέμπτη, Μαρτίου 23, 2017

«Δανείζει Θεώ ο ελεών πτωχόν»

Μια μέρα, την ώρα που περνούσα μαζί με τον όσιο από την πλατεία της πόλης, βλέπω στα δεξιά μου έναν άνθρωπο, που κάτι σιγομουρμούριζε.
Τον ακολουθούσαν ένα σμάρι φτωχοί και ζητιάνοι, ζητώντας του ελεημοσύνη. Κι εκείνος, ενώ έκανε πως τους απόδιωχνε τάχα, τους έβαζε κρυφά στα χέρια τα ελέη της αγάπης του. Μ’ αυτόν τον τρόπο έκρυβε από τους ανθρώπους τις αγαθοεργίες Του.
Εγώ όμως το πήρα είδηση. Σκούντησα λοιπόν τον όσιο και του φανέρωσα χαμηλόφωνα την αρετή του διαβάτη. Αυτός δεν φάνηκε να εντυπωσιάστηκε.

- Tον ξέρω, παιδί μου, είπε. Πολλές φορές έχουμε ανταμώσει. Εσύ μάθε μόνο τούτο, ότι για τον Θεό είναι μέγας.
Λίγες μέρες αργότερα του ζήτησα να μου πει κάτι γι’ αυτή την αρετή, και μου διηγήθηκε ένα παράδοξο θαύμα.
- Ήμουνα παιδί μικρό, είπε, ίσαμε δέκα χρονών , και είχα πάει στην εκκλησία του αγίου αποστόλου Θωμά για να προσευχηθώ. Εκεί βρήκα ένα γέροντα να διδάσκει το λαό. Ανάμεσα στ’ άλλα μίλησε και για την ελεημοσύνη. Είπε μάλιστα, ότι αυτός που δίνει κάτι στους φτωχούς, είναι σαν να το καταθέτει στα χέρια του ίδιου του Κυρίου. Με κάποια δυσφορία άκουσα τα λόγια εκείνου του κήρυκα. Μου φάνηκαν υπερβολικά.
“Μα αφού ο Χριστός, όπως μου λένε, είναι στους ουρανούς, στα δεξιά του Πατέρα Του”, συλλογιζόμουν με το παιδικό μου μυαλό, “πώς θα βρεθεί στη γη, για να πάρει αυτά που δίνουμε στους φτωχούς; ’”. Με τέτοιες σκέψεις προχωρούσα στο δρόμο, όταν, ξάφνου, βλέπω να περνάει ένας φτωχός κουρελής, που- ω του θαύματος!- πάνω απ’ το κεφάλι του είχε την εικόνα της μορφής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Η εικόνα , αόρατη βέβαια στους άλλους, στεκόταν όρθια και ακολουθούσε το ζητιάνο παντού. Καθώς λοιπόν αυτός περπατούσε, συναντήθηκε μ’ έναν καλό άνθρωπο, που του έδωσε ψωμί. Τη στιγμή όμως που ο φιλάνθρωπος εκείνος διαβάτης άπλωσε το χέρι του, άπλωσε κι ο Χριστός το δικό του μέσ’ από τη μετέωρη εικόνα, πήρε το ψωμί και, αφού ευχαρίστησε, το έδωσε στο φτωχό. Μα ούτε εκείνος ούτε κι ο διαβάτης κατάλαβαν τι έγινε.
Ο θαυμασμός μου γι’ αυτό που είδα δεν περιγράφεται. Ε, από τότε πια πίστεψα ακράδαντα, πως όποιος δίνει στους αδελφούς ό,τι έχουν ανάγκη, το βάζει πραγματικά στα χέρια του Χριστού, που τη μορφή Του βλέπω να στέκεται πάνω απ’ όλους τους φτωχούς. Όσο μπορώ λοιπόν ασκώ την αρετή της ελεημοσύνης . Και ο Χριστός μου μ’ ευχαριστεί για κάθε φτωχό που βοηθάω




Από το βιβλίο: «ΕΝΑΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΟΣΙΟΣ ΝΗΦΩΝ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΝΗΣ»

Τετάρτη, Μαρτίου 22, 2017

Η δύναμη της Ρωμηοσύνης




Ρωμηοί έκτισαν τον Τάφο, ρωμηοί τον απεκατέστησαν.

Οι ρωμηοί επίστανται των καλών έργων πού ενώνουν έθνη και λαούς.

Επίσης, επειδή βλέπουμε την Μέρκελ να κάνει ανοίγματα προς την Αφρική, για να αποφύγει την εισροή λαθρό. 

Εκεί από αιώνες υπάρχει ένα άλλο ελληνικότατο πατριαρχείο, αυτό της Αλεξάνδρειας, πού τελεί το μεγαλύτερο ιεραποστολικό έργο παγκοσμίως και είναι ο καλύτερος και εγγυέστερος πρέσβης της Δύσης στην Αφρική, πού τόσο δοκιμάστηκε από την μισσιοναριστικη αποικιοκρατία. 

Εκεί η ιεραποστολή αντιμετωπίζει το πρόβλημα στην εστία του, και όχι σε ξένα εδάφη, όταν δηλαδή πλέον θα έχει γίνει δυσεπίλυτο και αδιέξοδο.

Και κεί πρωτοπόρα η ρωμηοσύνη. Και κανείς δεν ανθίζεται τίποτα.
Ανόητοι, δείτε πού είναι στα αλήθεια η δυναμική και η δύναμη του ελληνισμού και μην τον ψάχνεται σε αλλότρια καλούπια!

Στους ιθύνοντες απευθύνομαι.

 Ελπίζω να κατανοείτε αυτή την δυναμική και τις προοπτικές πού ανοίγονται. 

Όσο ψάχνεται αλλότρια μοντέλα, απλά βυθίζεστε στην ανυπαρξία και συμπαρασύρεται και τους μικρούς μαζί σας..

Σχόλια διάσπαρτα για την αλαζονεία της Ηθικής τους

"Καλα λενε πως η Δυση πεταξε τον Χριστο απο τον προτεσταντισμο και κρατησε ολα αλλα φρουτα που παρεχει.Το επιβεβαιωσε αποψε ο μπουκλακιας ο Ολλανδος . Αληθεια οι λαοι του νοτου ολο με γυναικες και πιοτι ασχολουνται;Τι παραδειγμα εγκρατειας και ια αρετης οι ανωτεροι υπερβορειοι..."



"Ναι αμαρτησαμε αποστατησαμε αδικησαμε ανομησαμε.Για αυτο και παραδοθηκαμε στον φαραω,αυτον που οΜακρυγιαννης αποκαλει ντροπη της οικουμενης.Αλλα η αμαρτια και η αποστασια ειναι παγκοσμιο φαινομενο και συνηθως εχει την ευχερεια να ηθικολογει αυτος που βρισκεται σε θεση ισχυος.Οι αδυναμοι επωμιζονται τις αμαρτιες ολου του κοσμου.Αυτοι δεν ντρεπονται να ηθικολογουν.Ειναι στοιχειο της κουλτουρας τους .Ειναι τοσο φυσικο σε αυτους οσο η αναπνοη.Ντροπη σε οσους απι εμας τ ακουμε και νιωθουμε μειονεξια.Αν και οταν μετανοησουμε θα ειναι για την πιστη που δειξαμε στο μοντελο ζωης που οι ιδιοι μας επεβαλαν και εμεις το αποδεχτηκαμε σαν σωτηρια και ανωτεροτητα."


"Είπε κάτι ο Νταισεμπλουμ χτες για τις γυναίκες. Τις παρουσίασε σαν "καταναλωτικό αγαθό". Δεν είδα καμιά φεμινίστρια, πολιτικά ορθώς σκεπτόμενα άτομα, ευαίσθητους προοδευτικούς και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, να του ζητούν τον λόγο. Προφανώς, γιατι χρηματοοικονομικό σύστημα και βιομηχανία ιδεολογιών έχουν κοινά αφεντικά και εντεταλμένη αποστολή. Κόρακας κοράκου ματι δεν βγάζει".

... με κίνδυνο να φανώ στερεοτυπικός, πού λένε και οι μορφωμένοι. Μαθήματα ηθικής από κάποιον πού ανέχεται τις πόρνες στις βιτρίνες, το νέφος από τα "φαρμακευτικά χόρτα" και την πολιτική νομιμοποίηση των παιδεραστών...


Μόνο στον Θεό ζούμε και ενώπιον Του αμαρτάνουμε. Γόνυ δεν κλίνουμε στον Βάαλ.

Τρίτη, Μαρτίου 21, 2017

ΣΤΟΛΗ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ του αειμνήστου Φωτίου Κόντογλου




Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν, για της πατρίδος την ελευθερίαν, γι’ αυτά τα δύο πολεμώ, γι’ αυτά να ζήσω επιθυμώ, κι αν δεν τα αποκτήσω τι μ’ ωφελεί να ζήσω; Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1821 έχει μια πνοή αγιασμένη, κι η ιστορία της είνε σαν συναξάρι.

Η Ελλάδα μπορεί να παρασταθεί σαν τη μητέρα των Μακκαβαίων που είδε να βασανίζονται και να σφάζονται μπροστά της τα παιδιά της ένα-ένα. Από τον καιρό που χάθηκε η Κωνσταντινούπολη, η πατρίδα μας μαυροφόρεσε σαν χαροκαμένη χήρα· οι άνδρες ήτανε σαν ασκητές, οι γυναίκες σαν καλογρηές, τα τραγούδια μας γεμάτα πόνο και ελπίδα, τη λεγόμενη «χαρμολύπη», σαν χερουβικά, σαν τροπάρια. Μια αγιωσύνη τα τύλιγε όλα. Οι καρδιές ήτανε, με όλη την παληκαριά τους, συντετριμμένες και ταπεινωμένες. Γι’ αυτό κι η θρησκεία μας ήτανε αληθινή, επειδή η πίστη του Χριστού δεν ταιριάζει σε ανθρώπους απίκραντους και καλοπερασμένους, κατά τα λόγια του Χριστού που λέγει: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε», και στενή και τεθλιμμένη η οδός». Μα όσα χάνει ο άνθρωπος σε καλοπέραση, τα κερδίζει «εκατονταπλασίονα» σε βάθος πνευματικό. Και το έθνος μας που στάθηκε κακότυχο και βασανισμένο, από την άλλη μεριά στάθηκε ευλογημένο, κατά τον λόγο που λέγει ο Σολομών για όσους μαρτυρούνε για την αλήθεια: «και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης· και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται». Και ποια είνε αυτή η αντάμειψη; Η αντάμειψη ήτανε πως ντυθήκανε με κάποια στολή αφθαρσίας αυτοί που ζούσανε «υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, εν ερημίαις πλανώμενοι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης». Για τούτο, όποιος άνθρωπος έχει καρδιά καθαρή, και νιώσει την Ελληνική Επανάσταση, σαν να τραβιέται από κάποιον μαγνήτη, ας είνε κι άλλης φυλής άνθρωπος, χωρίς να γνωρίζει καλά- καλά από πού βγαίνει αυτή η γλυκύτητα και η κατανυκτική αγάπη, μ’ όλο που ακούει σκοτωμούς, μαρτύρια και μοιρολόγια, που σε άλλη περίσταση αγριεύουνε τον άνθρωπο. Θαρρεί πως δεν γινήκανε στ’ αληθινά αυτά που ακούει, αλλά πως είνε κάποιο έμορφο παραμύθι. Τα πιο σκληρά πράγματα χάνουνε τη σκληρότητά τους, καν φονικά, καν αγωνίες κάθε λογής, φτώχια, κρύο, πείνα, αρρώστεια, ορφάνια. Κάποιος μυστικός πλούτος τα χρυσώνει όλα, ο της αφθαρσίας ο Παράκλητος (ο Παρηγορητής), το Πνεύμα το Άγιον. Αυτή είναι που λέγω στολή Αφθαρσίας κι ελπίδα Αθανασίας. Η Ελληνική Επανάσταση είνε σαν το χάλκινο μοσχάρι που έκανε ένας τεχνίτης για τον τύραννο Φάλαρη και που το πύρωνε με φωτιά και σφαλούσε στην κοιλιά του όσους ήθελε να βασανίσει για να ψηθούνε ζωντανοί. Μα αντί ν’ ακούγονται βογκητά και φρικτοί θρήνοι από το στόμα του βοδιού, έβγαιναν τραγούδια χαρούμενα, επειδή ο τεχνίτης είχε βάλει επιτήδεια στο λαρύγγι του βοδιού κάποιο όργανο που άλλαζε τους θρήνους σε χαρούμενη μουσική. Ο Αθανάσιος Διάκος τραγουδούσε περασμένος στη σούβλα, κι οι γυναίκες του Ζαλόγγου χορεύανε και πέφτανε στον γκρεμνό. Κι όλοι οι Έλληνες, άνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι, δεσποτάδες, παπάδες, λαϊκοί, ψέλνανε σαν να τραγουδούσανε και τραγουδούσανε σαν να ψέλνανε, όπως οι τρεις Παίδες της καμίνου που δοξολογούσανε τον Θεό χορεύοντας μέσα στη φωτιά σαν να δροσολογιότανε. Απ’ όλη την αιματοβαμμένη Ελλάδα ακουγότανε «ήχος καθαρός εορταζόντων», κι οι Έλληνες τρέχανε στον θάνατο «αγαλλομένω ποδί, Πάσχα κροτούντες αιώνιον». Γι’ αυτό μαγεύθηκε ο κόσμος, χωρίς να ξέρει γιατί. Εκείνο που τους μάγευε ήτανε η Ελπίδα της Αθανασίας που βγαίνει από την Ορθοδοξία και που τα σκεπάζει όλα με την χαρούμενη πνοή της. Η χαρά του Χριστού είνε ένα άνθος που φυτρώνει μοναχά στις καρδιές που πονούν. Για τούτο ο Δαυΐδ έλεγε: «Κύριε εν θλίψει επλάτυνάς με». Κι οι ασκηταί της Ορθοδοξίας τη λέγανε «Χαρμολύπη» ή «Χαροποιόν πένθος», αυτή τη χαρά που βγαίνει από τη συντριμμένη καρδιά. Η Ελληνική Επανάσταση ήτανε τα χαρούμενα ορμήματα του Ποταμού της Ορθοδοξίας. Γι’ αυτό τη μισήσανε και την πολεμήσανε οι «ψευδάδελφοι», εκείνοι που ιδρύσανε στ’ όνομα του Χριστού ένα σύστημα εγκόσμιας ευδαιμονίας, κάποιον «αριστοκρατικό χριστιανισμό» που τραβά τις ματαιόδοξες ψυχές, και τις ξεραίνει από τη χαρά του Χριστού, από τη «χαρμολύπη». Οι Έλληνες του καιρού εκείνου ήτανε «πτωχοί τω πνεύματι», κατά τους έξυπνους του κόσμου. Ήτανε απλοί και φυσικοί, κι η όψη τους, τα λόγια τους, οι συνήθειές τους, τα φερσίματά τους ήτανε αληθινά, δηλαδή Ελληνικά. Η ψυχή τους ήτανε δεμένη με τη φύση και τη θρησκεία τους. Λεοντόκορμοι άνδρες που βαστούσανε από αρχαία αίματα, ζούσανε στον ανοιχτόν αγέρα όπως τους έπλασε ο Θεός, με γένεια, με μουστάκια, με μακρυά μαλλιά σαν το Χριστό, γοργοπόδαροι, λιγόφαγοι, θρήσκοι, ταπεινοί μπροστά στους γεροντότερους και στους παπάδες, με ψυχή γεμάτη κρυφά πλούτη. Απάνω απ’ όλα ήτανε η Θρησκεία, η Πίστις των Πατέρων μας. Κι οι λειτουργοί της ήτανε οι πνευματικοί τους, οι δάσκαλοί τους, οι προστάτες τους, οι παρηγορητές τους, οι δικαστές τους, οι εξομολόγοι τους. Ο πιο αγαπημένος αρματωλός για το λαό, ο πιο αγνός πολεμιστής, ο καινούριος άγιος Γιώργης, στάθηκε ένας παπάς, ο Αθανάσιος Διάκος, που σουβλίσθηκε για την Πίστη του Χριστού. Άλλοι τέτοιοι αγιασμένοι που αγωνισθήκανε για την Πίστη, είνε ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’, ο Ησαΐας Σαλώνων, ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Κυπριανός στην Κύπρο· τι λέγω; Νέφος ολόκληρο ρασοφορεμένοι, Ορθόδοξον Ιεράτευμα. Πριν να γίνει η Επανάσταση, χιλιάδες Νεομάρτυρες μαρτυρήσανε για την Πίστη, κι ύστερα ήρθανε οι αρματωλοί. Οι δεσποτάδες, οι παπάδες κι οι καλόγεροι είχανε γίνει σαν τους προφήτες που οδηγούσανε τον νέον Ισραήλ στη Γη της Επαγγελίας. Οι αρματωλοί γινήκανε σαν ασκητές και ψέλνανε απάνω στο μετερίζι, και ξεστηθίζανε το Ψαλτήρι για παρηγοριά, με τα χαϊμαλιά στο στήθος που παριστάνανε τον Χριστό, την Παναγία, τον άη Γιώργη, τον άη Δημήτρη. Για φυλαχτό είχανε ή τίμιο ξύλο, ή άγιο λείψανο, ή ένα κομμάτι από το παλιόρασο του άγιου Κοσμά. Πολλοί αρματωλοί ήτανε ζωγραφισμένοι στα ερημοκκλήσια μαζί με τους αγίους. Η ζωγραφιά του Μεϊντάνη βρισκότανε στην εκκλησιά της Κατούνας, του Ανδρούτσου στο Μεγάλο Μετέωρο, του Διαμαντή Σπατούλη στην εκκλησιά στ’ Αλεποχώρι Μπότσαρη. Και τους σκοτωμένους τους θάβανε κοντά στην εκκλησιά. Λοιπόν, δεν είνε αγιασμένη η Επανάστασή μας, δεν είνε η Ορθοδοξία ματωμένη για να φυλάξη την πίστη μας; Η Ορθοδοξία έγινε ένας λόγος άδειος στα στόματα των σημερινών φραγκοδασκαλευμένων δασκάλων. Μα η αληθινή Ορθοδοξία που είνε πλούτος και ρίζα αθανασίας, είνε φυτρωμένη βαθειά στην καρδιά του ορθοδοξώτατου λαού μας, που όσο δεν ήθελε να τουρκέψει, άλλο τόσο δεν θέλει να φραγκέψει.


Φώτης Κόντογλους

Δευτέρα, Μαρτίου 20, 2017

Ένας άνθρωπος στην οδό της ευλογίας

«Ήταν κάποτε ένας μορφωμένος άνδρας που επί οκτώ χρόνια παρακαλούσε το Θεό να του στείλει έναν άνθρωπο να τον διδάξει την αλήθεια.
Και κάποτε που ένιωσε αυτή την επιθυμία πολύ έντονη, άκουσε τη φωνή του Θεού να του λέει: ‘Πήγαινε στην εκκλησία, κι εκεί θα βρεις έναν άνθρωπο που θα σου δείξει την οδό της ευλογίας.’ Πήγε εκεί, και βρήκε έναν φτωχό, ξυπόλυτο,με πόδια γεμάτα πληγές και σκόνη, και όλα του τα ρούχα δεν άξιζαν ούτε δυό δεκάρες.
Τον χαιρέτησε, και του είπε:
‘Είθε ο Θεός να σου δώσει καλή ημέρα!’
Κι ο άλλος απάντησε:Ποτέ δε μου έδωσε κακή ημέρα.’
‘Είθε ο Θεός να σου δώσει καλή τύχη!’ ‘Πάντα έχω καλή τύχη.’
‘Είθε να σε κάνει ο Θεός ευτυχισμένο! Μα γιατί απαντάς έτσι;’ ‘Ποτέ δεν είμαι δυστυχισμένος.’
‘Σε παρακαλώ, εξήγησέ το μου αυτό, γιατί δεν το καταλαβαίνω.’
‘Μετά χαράς’, αποκρίθηκε ο φτωχός.
‘Μου ευχήθηκες να έχω καλή ημέρα. Όλες μου οι ημέρες είναι καλές: γιατί αν πεινάω, δοξάζω το Θεό. Αν έχει παγωνιά, χαλάζι, χιόνι, βροχή, αν ο καιρός είναι καλός ή κακός, πάντα δοξάζω το Θεό. Είμαι άθλιος και περιφρονημένος, αλλά δοξάζω το Θεό, κι έτσι πάντα η ημέρα μου είναι καλή.
Μου ευχήθηκες να μου δώσει ο Θεός καλή τύχη. Αλλά ποτέ δεν έχω κακή τύχη, γιατί ξέρω πως να ζω με το θεό, και ξέρω πως αυτό που κάνει είναι το καλύτερο. Και ό,τι ο Θεός δίνει ή επιτρέπει γιά μένα, καλό ή κακό, το παίρνω με χαρά από το Θεό, σαν το καλύτερο που μπορεί να γίνει, κι έτσι ποτέ δεν έχω κακή τύχη.
Μου ευχήθηκες να με κάνει ο Θεός ευτυχισμένο. Μα ποτέ δεν είμαι δυστυχισμένος. Γιατί η μόνη μου επιθυμία είναι να ζω μέσα στο θέλημα του Θεού, κι έχω τόσο απόλυτα παραδοθεί στο θέλημα του Θεού, ώστε θέλω αυτό που θέλει Εκείνος.’
‘Αλλά αν ο Θεός θελήσει να σε ρίξει στην κόλαση,’ ρώτησε ο μορφωμένος, ‘τι θα κάνεις τότε;’ ‘Να με ρίξει στην κόλαση; Η αγαθότητά Του δεν θα το επιτρέψει. Αλλά ακόμα κι αν το κάνει, θα Τον αγκαλιάσω με τα δυό μου χέρια. Το ένα μου χέρι, που είναι η Ταπεινότητα, θα αγκαλιάσει την ανθρώπινη φύση Του, και το άλλο μου χέρι, η Αγάπη, θα αγκαλιάσει τη θεία φύση Του, τόσο σφιχτά, που θα πρέπει να έρθει κι Αυτός στην κόλαση μαζί μου.
Γιατί καλύτερα να είμαι στην κόλαση με το Θεό, παρά στον παράδεισο χωρίς Εκείνον.’
Τότε ο Διδάσκαλος κατάλαβε ότι η αληθινή παραίτηση με την άκρα ταπεινότητα, είναι η συντομώτερη οδός προς το Θεό...
Και τον ρώτησε: ‘Τι άνθρωπος είσαι συ;’ ‘Είμαι βασιλιάς.’ ‘Πού είναι το βασίλειό σου;’
‘Η ψυχή μου είναι το βασίλειό μου, γιατί είμαι απόλυτα κύριος των εξωτερικών και εσωτερικών μου αισθήσεων, ώστε όλες οι επιθυμίες και οι δυνάμεις της ψυχής μου βρίσκονται σε πλήρη υποταγή, και αυτό το βασίλειο είναι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε βασίλειο επί της γης.’
‘Τι σε οδήγησε σε αυτή την τελειότητα;’ ‘Η σιωπή μου, οι υψηλές μου σκέψεις, και η ένωσή μου με το Θεό. Γιατί δε μπορούσα να αναπαυθώ σε κάτι λιγώτερο από το Θεό.
Τώρα έχω βρει το Θεό, και στο Θεό έχω βρει αιώνια ανάπαυση και ειρήνη ».

εγω από ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Κυριακή, Μαρτίου 19, 2017

Ήρθε ο Χριστός,τα μεταμόρφωσε όλα!(Σταυροπροσκυνήσεως)





 Αν πηγαίναμε σ’ έναν άνθρωπο της εποχής του Χριστού και του δείχναμε το σημείο του Σταυρού, τότε μόνο ρίγος φρίκης στη θέα του μονάχα θα προξενούσε. Αν πηγαίναμε σ’ έναν Ιουδαίο της εποχής του Χριστού και του δείχναμε τον Τίμιο Σταυρό, τότε όχι μόνο θα ανατρίχιαζε στη θέα του συμβόλου που μόνο θάνατο μαρτυρούσε αλλά θα δυσανασχετούσε δεδομένου ότι η σταύρωση ως τιμωρία, ήταν συνήθεια των Ρωμαίων. Το σημείο του Σταυρού ήταν αυστηρά συνδεδεμένο με την τρομοκρατία της τιμωρίας του Ρωμαίου κατακτητή.

Ήρθε ο Χριστός, τα μεταμόρφωσε όλα!

Οι Ιουδαίοι περίμεναν τη λύτρωση απ’ το ζυγό των Ρωμαίων. Όταν είδαν ότι η Λύτρωση που δίνει ο Χριστός απείχε τόσο απ’ τα οράματά τους, Τον παρέδωσαν στο θάνατο. Είδαν ότι ο Χριστός δε θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους. Ο Λόγος του Χριστού υπόσχονταν διασάλευση της τάξης που οι ίδιοι οι άρχοντες των Εβραίων είχαν δημιουργήσει. Ο Χριστός δεν μεταμόρφωσε μονάχα, με τον σταυρικό Του θάνατο, τη σημασία του σταυρικού συμβόλου. Ο Χριστός με τη σάρκωσή Του, το κήρυγμά Του, το Σταυρό και την Ανάστασή Του δεν ήρθε για να φέρει ειρήνη στην καθημερινότητα των αρχόντων του Ισραήλ αλλά για να φέρει μαχαίρι το οποίο θα μεταμόρφωνε τα πάντα. Ο Χριστός φέρνει στην πρώτη θέση τον ελάχιστο της κοινωνίας κι εκείνον που αγέρωχα απολάμβανε για αιώνες την πρωτιά, τον ψεύτη φαρισαίο -τους υποκριτές όλων των αιώνων- θα τονε πήγαινε στο τέλος.

Ήρθε ο Χριστός, τα μεταμόρφωσε όλα!

Όταν κάποιος κρίνονταν ένοχος θανάτου εκείνη την εποχή, μα και κάθε εποχή, τοποθετούνταν στην άκρη του κοινωνικού περιθωρίου. Ήτανε κατάπτυστος, γινότανε αιτία σκανδάλου. Ο δρόμος απ’ το δικαστήριο μέχρι τον Γολγοθά ήτανε ανηφορικός. Ο κατάκριτος κουβαλούσε τον σταυρό ως τον τόπο της καταδίκης του κι ο λαός έκανε μπουλούκια γύρω του για να τονε χλευάσει, να βαρύνει την ποινή του.
Πώς θα μεταμόρφωνε ο Χριστός ολάκερο τον άνθρωπο, αν δεν τον ακολουθούσε στις εσχατιές της πραγματικότητάς του;
Πώς θα μεταμόρφωνε ο Χριστός τον άνθρωπο, αν δεν τον ακολουθούσε στα βάθη της ανθρώπινης κατάντιας: στην αδικία, στη συκοφαντία και τον εμπαιγμό;

Ήρθε ο Χριστός, τα μεταμόρφωσε όλα!

Το σημείο του Σταυρού που υψώνεται την τρίτη Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής μες τις ορθόδοξές μας εκκλησιές, δίνει δύναμη και θάρρος να συνεχίσουμε τον πνευματικό μας αγώνα ως τη Λαμπρή. Μας θυμίζει ωστόσο ότι για την Αλήθεια και την Αγάπη πρέπει να κανείς να πονέσει, να φτάσει ακόμη ως τη θυσία.
Σήμερα, θα πούμε εύκολα ότι αγαπάμε, μα -δυστυχώς- όταν πάψει να υπάρχει στις εφήμερές μας αγάπες το συμφέρον του εγωισμού μας, θα ξεχάσουμε ακόμα πιο εύκολα ότι αγαπάμε.
Για να λάβει κανείς πνεύμα, πρέπει να δώσει αίμα.

Ο Σταυρός του Χριστού υψωμένος στη μέση της Εκκλησίας δείχνει την θυσιαστική οδό της Αγάπης όπως διδάσκεται από τον Σωτήρα. Δε μπορώ να λέω ότι αγαπάω αν δεν το δείχνω με τη ζωή μου, αν σ’ όλες μου τις πράξεις δε κρύβεται το μήνυμα του Σταυρού. Κι αν δε μπορώ να αγαπώ, αυτό σημαίνει ότι ούτε μπορώ να νηστέψω. Αν δεν έχω αδιάκριτη αγάπη, τότε η νηστεία, ο δρόμος δηλαδή προς την Ανάσταση παραμένει αυστηρά προσωπικός. Απέχει απ’ τον Χριστό, απέχει απ’ την Εκκλησία.
 Ας μιμηθούμε τους Αγίους μας, που μιμήθηκαν τον Χριστό κι όλη τους η ζωή έγινε Σταυρός. Όταν ασπαζόμαστε τον Τίμιο Σταυρό, ασπαζόμαστε την θυσία και τη νίκη του Χριστού που ήρθε σε τούτη τη γη και …τα μεταμόρφωσε όλα!


Ιάσων Ιερομ.



Σάββατο, Μαρτίου 18, 2017

Η αδυναμία μας είναι η δύναμη μας






Όταν ήμουν στο νοσοκομείο, μου έστειλαν μια ψυχολόγο, όπως κάνουν με πολλούς μεταμοσχευμένους, να με ενθαρρύνει.

 Ανάμεσα στα άλλα πολλά μου είπε και αυτό: 

Να ξέρεις πώς η αδυναμία μας είναι η δύναμη μας.

 Δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ πώς αυτά τα λόγια, εκείνος ο άνθρωπος, έκανε μερικά χρόνια στα πανεπιστήμια για να τα ξεστομίσει με τόση σιγουριά, ενώ ο τελευταίος αγράμματος χωρικός πιστός, ατενίζοντας τον Σταυρό του Χριστού τα έχει κατανοήσει προ πολλού, χωρίς να περάσει από θρανία και ακαδημίες.


Βέβαια, δεν αμφισβητώ την κατάρτιση ή την καλή πρόθεση της ψυχολόγου.


Με την πραγματικότητα του κόσμου μειδιώ...

Και πάλι σταυροπροσκύνηση...



Τίθεται ο σταυρός αύριο στο μέσον της Εκκλησίας, πρώτον για να μας δώσει την χαρά της προπομπής των Παθών και της Ανάστασης. Γιατί είναι το κατ εξοχήν πασχάλιο τρόπαιο. 

Δεύτερον , για αναψυχή και παράκληση, όπως ποιητικά μας λένε οι πατέρες, "σαν δέντρο ευσκιόφυλλο στο μέσον της σαρακοστινής ερήμου γι αυτούς πού απέκαμαν από την νηστεία". 

Τρίτον, προς διδασκαλία, αφού θέτει την προϋπόθεση του σταυρώσιμου βίου, της κακοπάθειας και του αγώνα πού έχει όποιος βιώνει την ορθοδοξία. 

Τέταρτον, σαν πρόσκληση για την μίμηση του Χριστού, πού σταυρώθηκε για μας. 

Και πέμπτον και κυριότερο, κάτι που ξεχνάμε διαρκώς, σαν σημείο κρίσης για όλους εμάς και προβληματισμού στην πιστότητα μας:

Μπροστά στον εσταυρωμένο εμείς νίπτουμε τας χείρας μας, τον προσκαλούμε να κατέβει από τον Σταυρό ως υιό του Θεού για να μας λύσει τα δικά μας και τα δικά του προβλήματα και ...οφελήματα, κράζουμε το άρον άρον ή εξακολουθούμε να έχουμε πίστη στον Εσταυρωμένο και εξουθενωμένο Ιδρυτή της Εκκλησίας; 

Εξακολουθούμε άραγε να πιστεύουμε σε έναν θανατωμένο και ταπεινό Θεό;Μήπως μας βολεύει καλύτερα ένας θεός υπηρέτης συμφερόντων ή ένας κάποιος πού μας παρέχει την ασφάλεια του Φόβου και της Εκδίκησης Του, για να μην διασαλευθεί η ηθική και συναισθηματική μας τάξη; 

Μήπως δεν αντέχουμε έναν Θεό πού υπέμεινε στον έσχατο βαθμό, όλους τους εξευτελισμούς της γης και όλη την δυστυχία πού αντέχει ο άνθρωπος; 

Μήπως σταυρώνουμε με την άρνηση μας, ένα Θεό διακριτικό πού δεν εξαντλεί την παντοδυναμία Του σε όλες τις αδικίες της γης, αλλά περιμένει την επιστροφή του ανθρώπου και σέβεται την ελευθερία Του; Γιατί τουλάχιστον με τους ανθρώπους αυτό κάνουμε. Εξουθενώνουμε και εκμεταλλευόμαστε αυτόν ακριβώς πού μας δείχνει αγάπη και ενδιαφέρον και στέκεται από μακρυά για να μην πληγώσει με διάκριση την ελευθερία μας και να μην μας πνίξει.

Μεγάλα τα ερωτήματα. 

Πέτρα σκανδάλου και μωρία ο Σταυρός, ημίν δε του Θεού η δύναμις και του Θεού η σοφία...

Πέμπτη, Μαρτίου 16, 2017

Η ρωμέικη παράδοση και τρία αγγλοσαξωνικά τσιτάτα





Επειδή γίναμε όλοι σοφοί κατά κόσμον και αρεσκόμαστε σε εύκολες αποφθεγματικές δηλώσεις, ας δούμε τρία σπουδαία τσιτάτα της αγγλοσαξωνικής ηθικής και πώς πρέπει ως γνήσιοι ρωμηοί να αντιπαρατιθέμεθα έναντι τους:


- Είμαστε ό,τι τρώμε: Αλήθεια είμαστε ό,τι τρώμε; Είναι εύκολο σε έναν κόσμο χορτάτων ανθρώπων με χιλιάδες επιλογές κατανάλωσης να ψάχνουμε για δίαιτες και διατροφές και λύσεις επιπέδου. Όταν όμως πάνω από το ήμισυ του πλανήτη λιμοκτονεί, αυτή η δήλωση μοιάζει να εκπορεύεται από την γαστέρα και όχι από την καρδία. 

Τί αντιπαραθέτουμε εμείς; Είμαστε ό,τι προσφέρουμε σε αυτόν που πεινάει! Αν έχω ένα κομμάτι ψωμί θα το κόψω στην μέση να το μοιραστώ με τον πεινασμένο.Αυτό λέει η δικαιοσύνη του Θεού. Και αν είμαι και λίγο τρελός εν Χριστώ, αυτό το κομμάτι το ψωμί θα το μοιράσω σε δυο πεινασμένος και γω θα μείνω νηστικός. Μετά θα έχω όλη την ευχέρεια και τα "μούτρα" να φιλοσοφώ περί εδεσμάτων και διαίτης.


-Ο χρόνος είναι χρήμα: Φυσικά, σε ένα μοντέλο κοινωνίας, πού ο άλλος είναι πεδίο εκμετάλλευσης και εγώ διψώ για τον ζωτικό μου χώρο, με κάθε νόμιμο και παράνομο τίμημα, δεν είναι μόνον ο χρόνος χρήμα. Χρήμα είναι τα πάντα. Το χρήμα είναι ο δεσπότης και ο τύραννος μου.

Τί αντιπαραθέτουμε εμείς; Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουκ υπάρχει μετά θάνατον, μία ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται. Μόνο το παρόν μας ορίζουμε τίποτα άλλο και ας αρχίσουμε να το βιώνουμε πνευματικά, ευχαριστηριακά, ποιοτικά. Όσο για τον χρόνο είνα μια ψευδαίσθηση. Αλλοι τον βιώνουν γραμμικά και άλλοι κυκλικά. Χρόνος είναι αυτό πού ορίζω εγώ με την παρουσία μου στον κόσμο και αυτό πού επεκτείνεται πέρα από την ζωή μου αυτήν εδώ και προσδοκώ να την βιώσω με τον Χριστό.


-Σέβομαι, όποιον μόνο κερδίσει τον σεβασμό μου: Φυσικά και το κάνεις, αφού ο ατομισμός και όλη αυτή η λογική του, σε έχουν χρίσει κέντρο και αυτοκράτορα του σύμπαντος. Αλήθεια, πιστεύεις πώς σου φτάνει μια ζωή να σεβαστείς πρώτον τον εαυτό σου, για να κερδήσεις και τον σεβασμό και των άλλων; Ή μήπως βλέπεις τους άλλους σαν ένα μέσο για να αισθανθείς εσύ καλύτερα; Τελικά, μήπως ζούμε σε έναν κόσμο μικρόνοης ανταλλακτικής φιλοσοφίας; Δώσε μου για να σου δώσω;Ο μεγαλόψυχος, συνειδητοποιημένος άνθρωπος, δεν περιμένει τον σεβασμό του άλλου για να ανταποδώσει.Εμπνέει σεβασμό με αυτό πού είναι και επειδή πολλές φορές, σχεδόν πάντα είναι και ταπεινός, απορεί για έναν τέτοιον σεβασμό των άλλων προς το πρόσωπο του και δεν συνειδητοποιεί πόσο μεγάλος είναι, μπροστά στην μακάρια ταπείνωση του.

Τί αντιπαραθέτουμε εμείς: Και την πέτρα πού πατάς, να σκύβεις και να την φιλάς με ευγνωμοσύνη και σεβασμό γιατί βρέθηκε εκεί και την πάτησες και κάθετι να το σέβεσαι και να το αγαπάς, άψυχο και έμψυχο και να καίεται η καρδία σου υπερ πάσης κτίσεως, κατά τον λόγο του αββά Ισαάκ του Σύρου. Μην ζητάς τον σεβασμό και την αγάπη των άλλων. Να τα δίνεις εσύ πρώτα , χωρίς ιδιοτέλεια και χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα και θα προστεθούν και αυτά και περισσότερα. Αυτή είναι η ουσία της ορθόδοξης ασκητικής και αγάπης και το κέντρο της ελληνικής μαγκιάς και ατόφιας λαϊκής κουλτούρας. Το ρωμέϊκο ήθος.


ππκ

Το αλλιώτικο



Η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί. 

Μέσα μας υπάρχει ο άλλος άνθρωπος, ο αληθινός εαυτός.Πεινά, διψά, κρυώνει για Χριστό. 

Οι άνθρωποι σήμερα όταν πεινάνε τρώνε, όταν διψάνε πίνουν, όταν είναι φορτωμένοι καθαρίζονται, όταν τους προσβάλεις γυρεύουν εκδίκηση τιμής. Και αυτό το ονομάζουν ΕΑΥΤΟ.

Άλλοι πάλι ξοδεύουν χρόνο, χρήμα και ψυχή σε διαλογισμούς, γιόγκες και τεχνικές για να βρουν αυτόν τον εαυτό και ειναι πλήρως ικανοποιημένοι με αυτό.

 Αλλά αυτό δεν είναι ο εαυτός. Είναι η σάρκα, ο σαρκικός άνθρωπος, το είδωλο των παθών. 
Θεραπεύουν ένα εξουσιαστικό φάσμα, έναν απαιτητικό δυνάστη. 

Ο άνθρωπος έρχεται σε άμεση επαφή και γνώση με τον έσω άνθρωπο, τον αληθινό εαυτό όταν γίνει εκκλησιαστικός, μυστηριακός, όταν συναντήσει με κόπο, δάκρυ και θυσία τον Χριστό. 

Ο κόσμος μας βρίζει για νεφελολόγους και ομφαλοσκόπους. Ετσι είναι ο κόσμος. Εχει ρίξει άγκυρα στον βόθρο των αισθήσεων και των ιδεών και νομίζει όλο αυτό για πραγματικότητα. 

Ας είναι. Εμείς θα κηνυγάμε το αλλιώτικό!

Καλημέρα σε όλο το βασίλειο του Θεού!



Τετάρτη, Μαρτίου 15, 2017

Εἶμαι χριστιανὸς καὶ δὲν τρώω κρέας τὴ Σαρακοστὴ γιατὶ νηστεύω!








Ὁ μακάριος Νικόλαος ἔτρεχε ἀνάμεσα στοὺς δρόμους τοῦ Πσκὼφ προσποιούμενος τὸν τρελό, ἐλέγχοντας τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὶς κρυφὲς ἁμαρτίες τους καὶ προφητεύοντας ἐκεῖνα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τοὺς συμβοῦν. 

Ὅταν ὁ Ἰβὰν ὁ Δ΄ ὁ Τρομερὸς κατέφθασε στὸ Πσκώφ, ὁλόκληρη ἡ πόλη διασαλεύτηκε ἀπὸ τὸν τρόμο γιὰ τὸ φοβερὸ τσάρο. Γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν οἱ κάτοικοι τοποθέτησαν στὴν εἴσοδο κάθε σπιτιοῦ ψωμὶ καὶ ἁλάτι, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι, φοβισμένοι, δὲν ἐμφανίστηκαν.

Ὅταν ὁ κυβερνήτης τῆς πόλης πρόσφερε στὸν τσάρο ψωμὶ καὶ ἁλάτι σ’ ἕνα δίσκο, ὁ τσάρος ἔσπρωξε μακριά τον δίσκο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσουν καταγῆς τὸ ψωμὶ καὶ τὸ ἁλάτι. Τότε ἐμφανίστηκε μπροστά του ὁ ὅσιος Νικόλαος: ντυμένος μὲ ποδήρη χιτώνα, δεμένο μὲ σκοινὶ στὴ μέση, χοροπηδοῦσε γύρω του μ’ ἕνα μπαστούνι, σὰν παιδί. Τοῦ φώναζε: «Ἰβάνουσκα, Ἰβάνουσκα, φάε ψωμὶ κι ἁλάτι καὶ μὴν τρῶς ἀνθρώπινο αἷμα». Οἱ στρατιῶτες ἔτρεξαν νὰ τὸν πιάσουν, ὅμως ἐκεῖνος τοὺς ξεγλίστρησε καὶ κρύφτηκε. 


Ὁ τσάρος ζήτησε νὰ μάθει γιὰ τὸ μακάριο Νικόλαο –ποιὸς ἦταν καὶ τί ἦταν– καὶ τὸν ἐπισκέφθηκε στo φτωχικό του. Ἦταν τότε ἡ πρώτη ἑβδομάδα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ὁ Νικόλαος, μόλις πληροφορήθηκε ὅτι ἐρχόταν ὁ τσάρος γιὰ νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ, φρόντισε νὰ ἐξασφαλίσει ἕνα κομμάτι ὠμὸ κρέας. Ὅταν λοιπὸν κατέφθασε ὁ Ἰβὰν ὁ Τρομερός, ὁ ὅσιος ἔβαλε μετάνοια καὶ τοῦ πρόσφερε τὸ κρέας λέγοντας «Φάε, Ἰβάνουσκα, φάε!». Ὀργισμένος ὁ τσάρος τοῦ ἀπάντησε «Εἶμαι χριστιανὸς καὶ δὲν τρώω κρέας τὴ Σαρακοστὴ γιατὶ νηστεύω!». Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μονομιᾶς τὸν ἀποστόμωσε «Κάνεις πολὺ χειρότερα: τρέφεσαι μὲ σάρκα καὶ αἷμα ἀνθρώπων, ξεχνώντας ὄχι μόνον τὴ Σαρακοστή, ἀλλὰ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Θεό!».


Τὸ μάθημα αὐτὸ μπῆκε βαθιὰ μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ τσάρου Ἰβὰν· ντροπιασμένος ἔφυγε ἀμέσως ἀπ’ τὸ Πσκώφ, ὅπου ἀρχικῶς εἶχε ἔλθει μὲ τὴν πρόθεση νὰ κατασφαγιάσει τὸν πληθυσμό.


από fb

ώσπου ο κλέφτης να τελειώσει το έργο του...




Ή

Ήταν ημέρες Μεγάλης Σαρακοστής,
όταν ο Γέροντας είδε από μακρυά έναν κλέφτη,που παραβίαζε την πόρτα του κελιού του...
Ήταν ο ίδιος που τον είχε κλέψει και πέρυσι...
Μέριασε ο Γέροντας, και κρύφτηκε στην μάντρα,
ώσπου ο κλέφτης να τελειώσει το έργο του...
Οταν τα διηγήθηκε στον υποτακτικό του, εκείνος οργισμένος τον ρώτησε:
-Γιατί γέροντα δεν με φώναζες να τον πιάσουμε ;
Ο ίδιος μας έκλεψε και πέρσι και μένει αμετανόητος!
"Πού ξέρεις παιδί μου; του απάντησε ο Γέροντας..''
''Ίσως φέτος μετανοήσει..."
-"Κι αν το ξανακάνει;.." Ξέσπασε ο υποταχτικός.
"Ε, τότε πρέπει παιδί μου να τρέξω... για να του ανοίξω και να του τα δώσω εγώ, για να μην ξανακλέψει...
και κολάσει για τρίτη φορά την ψυχή του..."

Έσκυψε ο υποταχτικός του φίλησε το χέρι, κι έφυγε πνιγμένος στα δάκρυα...


από το fb

Τρίτη, Μαρτίου 14, 2017

Σύντομη ερμηνεία της ευχής του αγίου Εφραίμ του Σύρου



Παραθέτουμε μια σύντομη ερμηνεία της σαρακοστινής ευχής του αγίου Εφραίμ, για κάποιους φίλους, πού την ζήτησαν.

Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου: Από τον πρώτο στίχο ο πιστός, αναθέτει την πορεία και την κατάληξη της ζωής του στον Κύριο και Θεό, τον οποίο αναγνωρίζει ως μοναδικό αυθέντη του και δεσπότη του. Η δεσποτεία αυτή είναι μια ομολογία αφοσίωσης, αφιέρωσης και πλήρους εμπιστοσύνης στον Θεό και δεν περικλείει κάποιο ίχνος δουλοπρέπειας. Επιπλέον δε, υποδηλοί την ευεργετική ταπεινοφροσύνη του προσευχομένου, πού είναι βασική προϋπόθεση για μια καθαρή προσευχή και αποτελεί τέλος σύντομη ομολογία πίστεως.

Πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δως: Είναι ο Θεός πού δίδει πονηρούς λογισμούς και πνεύμα αμαρτίας στον άνθρωπο; Σίγουρα όχι , διότι ούτε εκπειράζει τον άνθρωπο, ούτε είναι πηγή του κακού. Πλην όμως, επειδή είναι ο "Κύριος και δεσπότης της ζωής", είναι ο παραχωρών διάφορες καταστάσεις, για την παιδαγωγία του ανθρώπου και χωρίς το θέλημα Του, δεν συμβαίνει τί ωφέλιμο ή επιβλαβές, ούτε καν οι εμπνεύσεις του πειραστή στον άνθρωπο. Τα πάθη αυτά πού παρατίθενται ως μία επίφοβη ομάδα, συνδέονται μεταξύ τους. Έχουν να κάνουν όλα ανεξαιρέτως με την αγωνιστικότητα του πιστού και τον πειρασμό της ραθυμίας! Αργία είναι να μην επιτελεί ο πιστός πνευματικό αγώνα, κόπους και έργα προς σωτηρία δική του και ωφέλεια των άλλων. Περιέργεια είναι η δειλία και μικροψυχία. Προ του αγώνα δηλαδή ο πιστός να περιεργάζεται κάθε δυσκολία, να δειλιά, να ραθυμεί και να πέφτει σε απελπισία, χωρίς καμία θέληση να επιτελέσει πνευματικό αγώνα και κατά Χριστόν ζωή και αρετές.Η φιλαρχία είναι η φιλοπρωτία. Ο πιστός οφείλει να είναι διάκονος του πλησίον, εμπράκτως και διά των έργων και όχι να ζητά να εξουσιάζει και να ξεχωρίζει, να υψηλαυχεί και να διακονείται. Η πνευματική ραθυμία, αργία και περιέργεια, φέρνουν την νέκρωση έργων, πού γεννάει τον εγωϊσμό και την βδελυρή ανάγκη να βλέπουμε τους γύρω μας ως οφειλέτες και υπηρέτες μας, την φιλαρχία δηλαδή. Αργολογία, είναι η φλυαρία, το πονηρό ρήμα, η κατάκριση, η καταλαλιά, αλλά και αυτό το ρήμα, πού δεν είναι ούτε ωφέλιμο, ούτε βλαβερό μεν , αλλά είναι ουδέτερο και ανώφελο δε και άκαρπο. Η αργολογία γεννάται κατά τον απόστολο Παύλο, στους ανθρώπους πού δεν εργάζονται, αλλά περιεργάζονται και διέρχονται τα σπίτια των χριστιανών, καταλαλώντας και ζώντας εις βάρος τους.Οπότε είναι απότοκος των προαναφερθέντων παθών και απόδειξη γελοιότητος και πνευματικής ακαρπίας.

Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαι μοι τω σω δούλω:Την προσευχή για την αποφυγή των παθών , διαδέχεται μία έκκληση για δωρεά αρετών. Διότι και αυτός ο αγώνας και αυτές οι αρετές είναι χαρισμένα από τον Θεό και όχι προσωπικά κατορθώματα.Σωφροσύνη είναι η εγκράτεια νου και σώματος, πού επιτυγχάνεται με σκληρή άσκηση και αυταπάρνηση και διαλύει πάσαν αργίαν.Ταπεινοφροσύνη  είναι η πλήρης εξάρτηση από τον Θεό, η υποταγή του θελήματος, πού γεννάει την γενναιότητα και το θάρρος και διαλύει πάσαν περιέργεια και μικροψυχία.Η υπομονή και η αγάπη είναι το αποκορύφωμα του κέρδους του χριστιανού αγωνιστή, πού νικούν κάθε αίσθημα φιλοπρωτίας και αργολογίας, γιατί θέτει τον χριστιανό διάκονο και έσχατο των αδελφών του, συντηρεί την ταπεινοφροσύνη και την χαρά και τον οδηγεί στην τελειότητα.

Ναι, Κύριε Βασιλεύ,δώρησαι μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μην κατακρίνειν τον αδελφόν μου, ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας: Και πάλι μια αποδοχή και ομολογία της βασιλείας και της κυριότητας του Θεού στις ζωές μας, ο οποίος είναι ευλογητός, δηλαδή άξιος δόξας και ευχαριστίας, για τα χαρίσματα πού μας παρέχει, αλλά και γιατί είναι σίγουρο και ασφαλές πώς θα εισακούσει την προσευχή της τεταπεινωμένης και συντετριμμένης ύπαρξης.Η κατάκριση του αδελφού γεννάει την σύγκριση, την υπερηφάνεια, το μίσος και την παράνοια.Ενώ η ενδοσκόπηση και η αυτογνωσία,και η χάρη να βλέπουμε, να ορίζουμε και να απομονώνουμε τις αμαρτίες μας, ώστε να τις ελέγχουμε και να τις καταπολεμούμε,ταπεινώνει τον άνθρωπο, τον κάνει αληθινά σοφό και του δίνει την διάκριση και την όραση να βλέπει τον Θεό , τον εαυτό του και τους γύρω πολύ καθαρά. Να βλέπει τους πάντες, χωρίς να φαίνεται ο ίδιος και τέλος να γίνεται διά της διακρίσεως, της υψηλής, κατά χάριν επίγειος θεός ο ίδιος.

Η προσευχή αυτή είναι η χαρακτηριστικότερη της μεγάλης Τεσσαρακοστής και κρύβει εν συντόμω εντός της , όλες αυτές τις υψηλές έννοιες της ορθόδοξης ασκητικής και τα απαραίτητα συστατικά για να γνωρίσουμε τον Θεό, τον εαυτό και τον πλησίον μας. Άμποτε η χάρη και η δυναμική της, να συνοδεύουν τον ισόβιο αγώνα μας και να συντελέσουν στην κατά Χριστόν τελείωση και δικαίωση μας.

Κυριακή, Μαρτίου 12, 2017

Η Εκκλησία... το χαμαιτυπείο...




Γράφει ο άλλος για τον Πάσσαρη και την μετάνοια του,πώς ούτως ή άλλος η Εκκλησία είναι ένας ...συρφετός με εγκληματίες, πόρνες και δολοφόνους πού μετανόησαν, οποτε δεν του κάνει αίσθηση η μεταστροφή του. 

Η Εκκλησία είναι , λέει, ένα χαμαιτυπείο.

Δεν καταλαβαίνει όμως αντί να μας θίξει μας δίνει το μεγαλύτερο τίτλο τιμής. 


Παραδέχεται άκων πώς η Εκκλησία είναι ένας τόπος μεταμόρφωσης των ανθρώπων. 


Ο Χριστός προσκαλεί σε μετάνοια αυτούς πού έχουν ΚΑΤΙ μέσα τους. Πάθος, ένταση, περιεχόμενο, ορμή, αφοσίωση, αγάπη. Και αυτά τα μεταμορφώνει. Τα μεταμορφώνει προς το άριστον.


Ετσι η πόρνη μεταλλάσει τον ζοφερό έρωτα σε θείο έρωτα. Αν δεν είχε έρωτα μέσα της δεν θα το κατόρθωνε αυτό.

Ο δολοφόνος το μίσος και το θράσος, σε ζήλο και τόλμη. 

Ο ληστής την αρπακτικότητα σε ευγενή αγώνα να κλέψει τον παράδεισο. 

Ο φιλάργυρος την απληστία σε ακόρεστη δίψα για τον Θεό. 

Αν αυτοί οι άνθρωποι ήταν από πρίν χλιαροί δεν θα ήταν ικανοί για την αμαρτία και άξιοι για την αρετή. 

Τους ζεστούς θέλει ο Θεός. 

Κρύοι ηθικολόγοι και κριτές και κενοί από πάθη πού δυνάμει μπορεί να εξελιχθούν σε αρετές κάλλιστα μπορεί να είμαστε όλοι μας. 


Εκ του ασφαλούς όμως δεν κάνουμε "εντύπωση" στο θείο έλεος. 

Θα μας εξεμέσει ο Κύριος.

Τα αναγνώσματα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδας





Παιδαγωγικά, στοχευμένα και πλήρη θεολογίας και ποιμαντικής χρησιμότητας τα αναγνώσματα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Στην τριθέκτη(σήμερα στην ακολουθία της στ΄'ωρας), διαβάζουμε τον Ησαΐα, διά την πρόσκληση στην μετάνοια και την μελλοντική δόξα της Εκκλησίας πού θα πραγματοποιηθεί στην Ανάσταση και την Πεντηκοστή.Γιατί η πορεία μας μέσα στην νηστεία δεν είναι αφηρημένη, αλλά συγκεκριμμένη. Πάμε προς το Πάσχα!

Στον Εσπερινό διαβάζουμε αποσπάσματα από την Γένεση και τις Παροιμίες.Μάλιστα, ελλείψη ευαγγελικού αναγνώσματος(πλην εορτής), ο ιερεύς ανάμεσα στα δύο αναγνώσματα βγαίνει με λαμπάδα και θυμιατό και ευλογεί τους πιστούς λέγοντας: Φως Χριστού φαίνει πάσι.Και η Παλαιά Διαθήκη είναι φως Χριστού, αφού τον Χριστό προεικονίζει και Αυτόν έχει ως ενεργό πρωταγωνιστή και αναφερόμενο.

Την δε Γένεση την διαβάζουμε αυτές τις μέρες για τους εξής λόγους: Πρώτον, για την αναδημιουργία, διότι νηστεία και μετάνοια είναι το πνευματικό εργαστήρι, όπου διά των μυστηρίων ο άνθρωπος γίνεται καινός άνθρωπος εν Χριστώ. Γι αυτό και στις μεγάλες δεσποτικές εορτές, πρώτο ανάγνωσμα είναι αυτό της δημιουργίας του κόσμου. Δεύτερον, διότι το βιβλίο αυτό ξεκινά με την πτώση και εξορία των πρωτοπλάστων, διότι αυτή είναι η υπόθεσις της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, από την πρώτη Κυριακή της Τυρινής ακόμα. Πέσαμε και για αυτό επιστρέφουμε στον χαμένο παράδεισο μέσω της μετανοίας. Τρίτον, για τις επαγγελίες και την Διαθήκη προς τους πατριάρχες Αδάμ, Νώε, Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Ιωσήφ πού προκαταγγέλουν και με περιστατικά της ζωής τους, αλλά και με επαγγελίες του Θεού την δόξα του Σταυρού και της Ανάστασης.

Τις Παροιμίες, τις διαβάζουμε για τον διδακτικό τους χαρακτήρα, ο οποίος παιδαγωγικά και κατανυκτικά αρμόζει στις άγιες αυτές ημέρες.

Κατά την Μεγάλη Εβδομάδα ο Ησαΐας αλλάζει με τον Ιεζεκιήλ, και τα εσπερινά αναγνώσματα με την Έξοδο και τον Ιωβ.

Τον μεν Ιεζεκιήλ αναγινώσκουμε για το όραμα της ανάστασης των ξηρών οστών, για προφανείς λόγους.Την μεν Έξοδο, γιατί είναι τύπος και προεικόνισμα του δικού μας Πάσχα, εκ του θανάτου προς την ζωήν διά του σταυρού και της αναστάσεως, αλλά και γιατί είναι το βιβλίο εκείνο πού για πρώτη φορά κάνει αναφορά στην θεσμοθέτηση του πάσχα ως εορτής.Ετι δε, επειδή κάνει αναφορά στην παράδοση του Νόμου με τυπολογικά στοιχεία για την παράδοση της Θείας Ευχαριστίας.

Τον δε Ιωβ γιατί είναι ζωντανός τύπος του Κυρίου. Πρώτον έπαθε και μετα διά της υπομονής, της πίστης και της υπακοής στο θέλημα του Θεού, έγινε πρότυπο της Ανάστασης, αφού δοξάστηκε και του χαρίστηκαν πολλαπλάσια τα αγαθά και η κληρονομία του επί γης Το ίδιο και ο Αμνός του Θεού. Εγινε υπήκοος Θεού, άχρι Θανάτου σταυρού και μετά δοξάστηκε διά της αναστάσεως.


Τέλος,τα σαββατοκύριακα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, διαβάζουμε αποστολικά αναγνώσματα από την Προς Εβραίους, για την αρχιερατική δόξα του Ιλαστηρίου Χριστού και από τον Μάρκο ευαγγέλια, διότι εικονίζει την βασιλική εξουσία του Ιησού Χριστού, διά των σημείων, πού αποτελούν πρόλογο στον Σταυρό και την Ανάσταση.



ππκ

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails




ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου

ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση

ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής









Επιτρέπεται η αντιγραφή και ιεραποστολική αξιοποίηση των κειμένων πού θα βρείτε εδώ, είτε ημετέρων ή αντεγραμμένων από άλλους ιστοχώρους, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ορθόδοξα ή φιλορθόδοξα ιστολόγια με υποχρέωση την αναφορά πηγής και συγγραφέως του κειμένου και την μη περικοπή αυτού για οποιονδήποτε λόγο.
Τα ανυπόγραφα άρθρα και όσα δεν αναφέρουν πηγή ανήκουν στον υποφαινόμενο ιστολόγο.
Συνήθως οι εικόνες πού χρησιμοποιώ, παρέχονται από την αναζήτηση google.Αν νομίζετε ότι η ανάρτηση τους θίγει δικαιώματα σας, ειδοποιήστε να τις κατεβάσω.

Ευχαριστώ.