ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 22, 2009

...αράτω τον σταυρόν αυτού...



Παραθέτω μια ενδιαφέρουσα συγκινητική ιστορία από το ιστολόγιο "μικρό ωρολόγιο" του Αλντεμπαράν.



Σε κάποιο χωριὸ τῆς ᾿Ιβηρίας/Γεωργίας ζοῦσε ἕνας ἁπλοϊκὸς ἄνθρωπος μὲ τὸ ὄνομα Θεόδωρος, τὸν ὁποῖον ὅλοι θεωροῦσαν ἀνόητο ἀκόμη καὶ τρελλό. Δὲν πήγαινε ποτὲ στὴν ᾿Εκκλησία, δὲν φαινόταν ὅμως νὰ ἔχη ἄλλα ἐλαττώματα.

Κάποτε, τὴν ἡμέρα τῆς ῾Υψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, κατὰ τὴν ὁποία πλῆθος πιστῶν συνάγεται στοὺς Ναοὺς γιὰ νὰ προσκυνήση τὸ πάντιμο Ξύλο, σκέφθηκε ὁ Θεόδωρος: «Σήμερα θὰ πάω στὴν ᾿Εκκλησία, γιὰ νὰ ἰδῶ τοὐλάχιστον μία φορὰ στὴν ζωή μου, τί κάνουν ἐκεῖ». ῎Ετσι καὶ ἔγινε: προσκύνησε μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους πιστούς, παρηκολούθησε τὴν Θεία Λειτουγία καὶ συγκινήθηκε ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου, «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι».

Μετὰ τὴν ἀπόλυσι, ἐπισκέφθηκε κάποιον γνωστό του καὶ τὸν ἐρώτησε, τί ἆραγε ἐσήμαιναν τὰ λόγια αὐτά. ᾿Εκεῖνος ἀπάντησε, ἀστειευόμενος: «Αὐτὸ σημαίνει, νὰ πᾶς σὲ ἕνα δάσος, νὰ κόψης ἕνα δένδρο, νὰ φτιάξης ἕναν σταυρό, νὰ τὸν βαστάζης (φέρης) καὶ νὰ βαδίζης πρὸς τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ». «Αὐτὸ εἶναι πολὺ εὔκολο», ἀπάντησε ὁ Θεόδωρος, «καὶ θὰ τὸ κάνω ἀμέσως. Σὲ εὐχαριστῶ, ἀδελφέ μου, γιὰ τὴν καλὴ συμβουλή».

Πράγματι, πῆγε στὸ δάσος καὶ ἔφτιαξε ἕναν μεγάλο σταυρό, τόσο βαρύ, ὥστε τὸν ἔφερε μὲ πολὺ δυσκολία. ῎Αρχισε ἔτσι νὰ βαδίζη, ἐρωτώντας κάθε διαβάτη: «Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος γιὰ τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ;». Μία τέτοια ἐρώτησις ἔκανε τὸν καθ᾿ ἕνα νὰ νομίζη, ὅτι πρόκειται περὶ τρελλοῦ, καὶ ἀπαντοῦσαν: «Βάδιζε γρήγορα!... Αὐτὸς ὁ δρόμος πάει κατ᾿ εὐθεῖαν στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ...».

῎Ετσι, ὁ Θεόδωρος ἔσπευδε περισσότερο...

Περιπλανήθηκε πολλὲς ἡμέρες, ξεχνώντας νὰ φάη καὶ νὰ πιῆ. Τελικά, ἔφθασε στὰ σύνορα τῆς ᾿Ιβηρίας καὶ Τουρκίας. ᾿Εκεῖ ἀντίκρυσε ἀπὸ μακρυὰ ἕνα Μοναστήρι καὶ μονολόγησε γεμᾶτος χαρά: «Δόξα τῷ Θεῷ! Μᾶλλον αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ»!

῞Οταν ἔφθασε στὸ Μοναστήρι καὶ ἔκανε τὴν συνηθισμένη του ἐρώτησι, κατάλαβαν τὴν ἁπλότητά του καὶ τοῦ ἀπάντησαν: «῾Η Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι ἀκόμη ἐδῶ, ἀλλὰ εἶναι κοντά, πάρα πολὺ κοντά. Ξεκουράσου λίγο καὶ ἴσως ἄλλοι ταξιδιῶτες θὰ ἔλθουν γιὰ νὰ σὲ συνοδεύσουν, διότι τὸ τελευταῖο τμῆμα τοῦ δρόμου ἕως τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνο».

῾Ο ἁπλοϊκὸς Θεόδωρος συμφώνησε καὶ ἐγκαταστάθηκε στὸν νάρθηκα τοῦ Ναοῦ τῆς Μονῆς, ὅπου ἀπόθεσε καὶ τὸν σταυρό του, γιὰ νὰ μὴ τὸν ἀποχωρισθῆ ποτέ.

῾Ο ῾Ηγούμενος ποὺ εἶχε ἀντιληφθῆ τὴν ἀγάπη καὶ ἁπλότητά του, ἀνέθεσε εἰς αὐτὸν τὴν φροντίδα τοῦ κήπου. ῾Ο Θεόδωρος ἐκτελοῦσε μὲ μεγάλο ζῆλο καὶ εὐλάβεια τὴν διακονία του.

Μία ἡμέρα, κοίταξε τὸν ἐσταυρωμένο Κύριό μας καὶ ἐρώτησε μὲ μεγάλη συντριβὴ καρδιᾶς τὸν ῾Ηγούμενο: «Πάτερ, ποιός εἶναι αὐτὸς ποὺ βαστάζει σταυρὸ ὅπως καὶ ἐγώ; Γιὰ ποιό λόγο εἶναι καρφωμένος στὸν σταυρό του;».

῾Ο ῾Ηγούμενος ἀπάντησε: «Αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστός», καὶ ἐν συνεχείᾳ τοῦ διηγήθηκε τὴν ζωὴ τοῦ Κυρίου μας. ῎Εκτοτε, ὁ Θεόδωρος αἰσθανόταν ἀδελφικὴ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό μας, λόγῳ τῆς ὁμοιότητος τῆς ζωῆς του καὶ τοῦ ὡμιλοῦσε μὲ παρρησία.

Μία φορὰ ποὺ τοῦ ἔφεραν φαγητό, σκέφθηκε ὁ μακάριος: «῾Ο ἀδελφός μου Χριστὸς ἔτρωγε, ὅπως καὶ ἐγώ, ὅταν περιφερόταν στὴν γῆ; Θὰ τοῦ ζητήσω νὰ συμμετάσχη, ἂν θέλη, στὸ φτωχικό μου δεῖπνο».

Καθὼς σκεπτόταν ἔτσι, ξαφνικὰ ἄνοιξε ἡ θύρα τοῦ Ναοῦ καὶ ἕνα λαμπρὸ φῶς πλημμύρισε τὴν ᾿Εκκλησία. ῾Η εἰκόνα τοῦ ᾿Εσταυρωμένου ζωντάνεψε καὶ ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριός μας ᾿Ιησοῦς Χριστὸς γεμᾶτος δόξα καὶ ὡραιότητα!

῾Ο Χριστός μας ἀπευθύνθηκε στὸν Θεόδωρο μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «῎Ηπια καὶ ἔφαγα ὅταν ἤμουν στὴν γῆ καὶ τώρα ἡ τροφὴ δὲν μοῦ εἶναι ἀναγκαία.

Σύντομα τὸ ἴδιο θὰ συμβῆ καὶ μὲ σένα. Εἶμαι ὁ Υἱὸς ἑνὸς πλουσίου Πατέρα. Γρήγορα θὰ πάω εἰς Αὐτὸν καὶ θὰ σὲ πάρω μαζί μου καὶ θὰ σοῦ δείξω τὴν δόξα Του καὶ θὰ εἶσαι μαζί μου ἐκεῖ αἰωνίως!».

᾿Εν τῷ μεταξύ, ὁ ῾Ηγούμενος καὶ ἡ ᾿Αδελφότης, μὲ τὸν ξαφνικὸ φωτισμὸ τοῦ Ναοῦ, ἔτρεξαν πρὸς τὰ ἐκεῖ. ᾿Εσκέφθησαν, ὅτι ὁ σαλὸς Θεόδωρος εἶχε βάλει φωτιά. ῞Οταν ἔφθασαν στὴν ᾿Εκκλησία, εἶδαν τὸ θαυμαστὸ φῶς καὶ ἄκουσαν τὴν ἢσυχη καὶ γλυκειὰ συνομιλία μεταξὺ τοῦ ἀγνώστου ἀνθρώπου καὶ τοῦ Θεοδώρου. Στὶς ἐρωτήσεις τους, γιὰ τὸ τί συνέβη, ὁ μακάριος ἀπέφυγε νὰ ἀπαντήση καὶ ἔκανε τὸν ἀνήξερο.

Τελικά, ὁ Θεόδωρος ἐφανέρωσε στὸν ῾Ηγούμενο τὴν ἀποκάλυψι.

᾿Εκεῖνος, γεμᾶτος ἔκπληξι, ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ μακαρίου καὶ τὸν παρακαλοῦσε: «᾿Αληθῶς, εἶσαι ἀδελφὸς τοῦ Χριστοῦ. ῏Ω ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ! Μεσίτευσε γιὰ νὰ μὲ πάρη μαζί σου στὸν Οἶκο τοῦ Πατρός Του!»

Τὴν νύκτα, ὁ Θεόδωρος μὲ τὴν συνηθισμένη του ἁπλότητα καὶ παρρησία, προσευχήθηκε γιὰ τὸν ῾Ηγούμενο. Τότε, τοῦ ἐμφανίσθηκε πάλι ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ εἶπε: «Πρέπει ὁ ῾Ηγούμενος νὰ ἐργασθῆ ἀκόμη ἐκεῖ».

῞Οταν ὁ ῾Ηγούμενος ἔμαθε, τί εἶπε ὁ Κύριός μας, παρεκάλεσε μὲ δάκρυα τὸν Θεόδωρο: «Προσευχήσου στὸν Χριστό, ὁ ῾Οποῖος ἐσταυρώθη γιὰ μᾶς, ἂν καὶ εἶμαι ἀνάξιος τοῦ Οἴκου τοῦ Πατρός Του, νὰ μὲ ἐλεήση χάριν τῆς ῾Υπεραγίας Μητρός Του».

῾Ο μακάριος προσευχήθηκε πάλι στὸν Κύριό μας ᾿Ιησοῦ Χριστό, ὁ ῾Οποῖος τοῦ ἀπάντησε: «Χάριν τῆς Μητρός μου, σὲ σαράντα ἡμέρες θὰ παραλάβω καὶ τὸν ῾Ηγούμενο μαζί σου στὸν Οἶκο τοῦ Πατρός μου».

Μετὰ ἀπὸ αὐτό, ὁ ῾Ηγούμενος καὶ ὁ Θεόδωρος πέρασαν τὶς ἡμέρες τους μὲ προσευχή· ὅταν συμπληρώθηκε ἡ τεσσαρακοστὴ ἡμέρα, ἐκοιμήθησαν καὶ οἱ δύο εἰρηνικά, ἐνῶ εὑρίσκοντο σὲ στάσι προσευχῆς!

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 12, 2009

Κυριακή πρίν από την Ύψωση του Σταυρού




ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ!


Η αμαρτία , αγαπητοί μου χριστιανοί, στην ορθόδοξη Εκκλησία και παράδοση δεν έχει νομικό χαρακτήρα αλλά οντολογικό. Για να το πούμε πιο απλά , ο Θεός , ο Πλάστης του ανθρώπου, δεν κρατά λεπτομερή κατάστιχα, δεν είναι αστυνόμος ή λογιστής για να κρίνει τον καθένα μας σύμφωνα με τις πτώσεις και τα αστοχήματα μας. Αλλά τι; Η αμαρτία που γεννάται ελεύθερα από τον εσκοτισμένο άνθρωπο και την υποβολή του μεγάλου εχθρού, του σατανά, έρχεται σαν μια μεγάλη αρρώστια, ένα μοιραίο στραβοπάτημα, μία προσβολή στην σχέση αγάπης του ταλαίπωρου ανθρώπου με τον Πατέρα του. Η αμαρτία είναι μια κατάσταση,μια ασθένεια.Τον πληγώνει και τον απομακρύνει από τον Θεό. Τον κάνει εχθρό με τον ίδιο τον πλησίον και τέλος στρέφεται εναντίον του ίδιου του αμαρτωλού ανθρώπου σαν αδηφάγο τέρας για να κάνει κατοχή στην ψυχή του. Να τον τυφλώσει,να τον πωρωσει , να τον αυτοκαταστρέψει με τον πνευματικό θάνατο, την κόλαση, που είναι η τελεία απομάκρυνση από τον Θεό, σαν το πιο ύπουλο και φαρμακερό μικρόβιο. Γι’αυτό και η εκκλησία η ορθόδοξη έχει τον χαρακτήρα γιατρού, νοσοκομείου, που περιθάλπει τον αμαρτωλό και τον ξαναβάζει στην σχέση αγάπης με τον μεγάλο Εραστή και ποθούμενο Χριστό.

 

Η μεγαλύτερη πτώση και θανατική κατάσταση του ανθρώπου μέσα στην ιστορία  ήταν το δίχως άλλο το προπατορικό αμάρτημα. Η άρνηση του Θεού από το ίδιο το πλάσμα Του, η ανοησία του ανθρώπου να πιστέψει πως θα τα καταφέρει δίχως τον Θεό. Όχι τον Θεό δυνάστη και τον Θεό καταπιεστή, αλλά τον Θεό που θα έπαιρνε από το χέρι τον πρωτόπλαστο για να τον οδηγήσει στην αιώνια μακαριότητα. Όταν ο άνθρωπος γύρισε την πλάτη στον Θεό τότε γνώρισε τον θάνατο. Όχι τον σωματικό θάνατο μόνο, που ήρθε σαν λύτρωση των βασάνων του, αλλά κυρίως τον πνευματικό θάνατο, την αγωνία, την κόπωση, την μοναξιά, τον ίδιο τον φόβο , την γνώση που δεν τον έφερνε κοντά στον δημιουργό του, αλλά στην θλιβερή κατανόηση της αρρωστημένης του κατάστασης και αδυναμίας.

 

Ώσπου ήρθε ο Γιος του Θεού, ο ίδιος ο θεός που έγινε άνθρωπος και επωμίστηκε όλη την αμαρτία και την κόλαση του ανθρώπου, ενώ Αυτός ο Ίδιος ήταν αγνος,ανέυθυνος και αναμάρτητος. Ο Θεάνθρωπος Χριστός ήρθε με τον σταυρικό και επώδυνο θάνατο να λυτρώσει το πλάσμα του από την κατάρα της αμαρτίας και να τον ξανακάμει ισόθεο και μακάριο, μέσα στους ευλογημένους από το Αίμα. και μακαρίους κόλπους της αγίας Του Εκκλησίας. Και αυτή η υπέρλογη θυσία για τον αχάριστο άνθρωπο , για ποιόν λόγο; Για να εκβιαστεί η πίστη του ανθρώπου; Για να εντυπωσιαστεί από την κίνηση μεγαλείου ο άνθρωπος; Για να ξεδιψάσει ο Θεός Πατέρας με το Αίμα του Υιού Του και να συγχωρήσει την προσβολή που του έγινε από τον Αδάμ και τους απογόνους του Αδάμ;

 

Το γιατί ,αδελφοί μου , το γράφει καθαρά και το αναγγέλει το σημερινό ευαγγέλιο: Ποιό ήταν το κίνητρο; Ποια η αιτία;

«Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Μονογενή Του Υιό,έτσι ώστε όποιος πιστεύει σ΄ Αυτόν να μην χαθεί, αλλά  να έχει ζωή αιώνιο».

Τόση και απέραντη είναι λοιπόν η αγάπη του Θεού Πατέρα ώστε να θυσιάσει ό,τι πολυτιμότερο έχει για το ανθρώπινο γένος: τον Μονογενή Του Υιό!

 

Νιώθουμε λοιπόν αδελφοί μου, πληγωμένοι από την αμαρτία, από την αστοχία, τα στραβοπατήματα μας, την εξόντωση ότι ανθρώπινου και χριστιανικού μέσα μας; Μας πλήγωσε το φαρμάκι και η αρρώστια που λέγεται αμαρτία, Νιώθουμε πλέον ψυχροί και πωρωμένοι και ξένοι της θεϊκής αγάπης και του θείου έρωτα; Ζούμε συνειδητά μέσα στην ανοησία και την θανατερή κατάσταση της απομάκρυνσης και αποστασίας από τον Πατέρα μας τον Θεό; Μήπως μας βασανίζει το εγώ μας, σαν ένας αδυσώπητος αφέντης και κύριος και η ψυχή μας είναι καταβασανισμένη από λάθος επιλογές, από μία ζωή συμβιβασμών και υποταγής στο διαβολικό θέλημα ;

 

Ας παρηγορηθούμε, ας ανανήψουμε. Ιδου η αγάπη του Θεού είναι ανεξάντλητη, Η αγάπη του Πατέρα είναι για όλους. Ο Χριστός, αδερφοί μου, σταυρώθηκε για εμάς, για εσάς, για τις γενιές που πέρασαν και για όσους ανθρώπους θα δουν το φως από του νυν έως της συντελείας. Ας αφεθούμε λοιπόν αδελφοί μου στο πέλαγος της αδιάκριτης αγάπης του Πατέρα μας και στην εξιλαστική δύναμη του Σταυρού του αγαπημένου του Γιού. Και τότε θα βρούμε την χαρά , την άφεση και την σωτηρία. ΑΜΗΝ.*


(* καθυστερημένο υποσχόλιο: Συγχωρείτε αν οι σχετικές με το κυριακοδρόμιο αναρτήσεις έχουν αυστηρά κηρυγματικό ύφος... αλλά τις αναρτώ , όπως και τις εκφωνώ).

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails




ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου

ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση

ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής









Επιτρέπεται η αντιγραφή και ιεραποστολική αξιοποίηση των κειμένων πού θα βρείτε εδώ, είτε ημετέρων ή αντεγραμμένων από άλλους ιστοχώρους, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ορθόδοξα ή φιλορθόδοξα ιστολόγια με υποχρέωση την αναφορά πηγής και συγγραφέως του κειμένου και την μη περικοπή αυτού για οποιονδήποτε λόγο.
Τα ανυπόγραφα άρθρα και όσα δεν αναφέρουν πηγή ανήκουν στον υποφαινόμενο ιστολόγο.
Συνήθως οι εικόνες πού χρησιμοποιώ, παρέχονται από την αναζήτηση google.Αν νομίζετε ότι η ανάρτηση τους θίγει δικαιώματα σας, ειδοποιήστε να τις κατεβάσω.

Ευχαριστώ.