ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Δευτέρα, Οκτωβρίου 31, 2016

Μετά από πολύ καιρό απουσίας από το ιστολόγιο, αισθάνομαι την ανάγκη να ενημερώσω τους αγαπητούς αναγνώστες πώς για σοβαρούς λόγους υγείας, θα αναστείλω την λειτουργία του επ αόριστον.

Συν Θεώ αγίω θα τα ξαναπούμε από δώ εντός ολίγων μηνών.

Σας ευχαριστώ θερμά για την ζωντανή ή σιωπηρή "συνομιλία" μας και από αυτό εδώ τον διαδικτυακό χώρο και εύχομαι στον καθένα από σας να τον έχει καλά ο Θεός.

Καλή Αντάμωση!

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 07, 2016

Η ευθανασία δεν είναι αξιοπρέπεια!

Στην ευθανασία δεν υπάρχει ίχνος αξιοπρέπειας!
Τουναντίον είναι μια δημόσια πράξη παραίτησης και δειλίας πού προσβάλει το ανθρώπινο πρόσωπο και είναι ταυτόσημη με τον σκληρό δαρβινισμό πού διέπει όλες τις κοινωνικές και πολιτικές ανθρώπινες σχέσεις.

Η ευθανασία ουσιαστικά δηλώνει δημόσια σαν πράξη πώς οι άνθρωποι πού υποφέρουν, πονάνε, ασθενούν και δίνουν τον σκληρό τους αγώνα, είναι αναξιοπρεπείς και ηττημένοι και θα πρέπει να εκλείψουν. Ετσι δημιουργείται ένα προηγούμενο παραδοχής ναζιστικού δαρβινισμού και απαξιώνονται, ουσιαστικά δηλαδή ρίχνονται στον Καιάδα, αυτοί ακριβώς ενώπιον των οποίων θα έπρεπε να στηθεί ένα παγκόσμιο Προσευχητάρι και να απολαμβάνουν τον θαυμασμό και την συμπάθεια, αν όχι την λατρεία της ανθρωπότητας. 

Ο πόνος, η ασθένεια και ο θάνατος είναι μέσα στην ζωή του ανθρώπου. Αν μη τί άλλο , το να μην τα αντέχει κανείς είναι 100 % ανθρώπινο και φυσικό. Να βαφτίζει όμως κανείς τον φόβο του γενναιότητα και την ήττα του νίκη δεν είναι απλά γελοίο, είναι και επικίνδυνο για τους λόγους που προαναφέραμε.

 Όπου ο άνθρωπος ξεχνά ή απορρίπτει τον Θεό, βάζει στην θέση του θεού, το είδωλο του. Αυτό τον καθιστά εγωκεντρικό και απαξιωτικό ως προς κάθε ανθρώπινη ζωή και αξία προσώπου.Οι ήρωες δεν είναι στα νεκροτομεία, είναι στον αγώνα.

Σε κάθε πράξη ευθανασίας η ανθρωπότητα πάει ένα βήμα κοντύτερα στον ναζισμό και την αποκτήνωση.

Και αν μη τί άλλο αν η ευθανασία είναι το μεγάλο βήμα των εκλεκτών, γιατί όχι και η ευγονική;

Σε έναν κόσμο πού η αυτοχειρία είναι ηρωϊκή πράξη, κοντά είναι και αυτή...

Πέμπτη, Αυγούστου 11, 2016

Χριστιανών η Προστάτις, των θλιβομένων η Χαρά...

παναγιά η βηθλεεμίτισσα

Ήταν βέβαια πάντα λίγο παράξενος, έμενε στο διπλανό δωμάτιο,
όμως εκείνη τη νύχτα βγήκε στο δρόμο κρατώντας μια λάμπα,
«τι γυρεύεις;» του λέω, «τη Θεοτόκο» μου λέει – στην ακατάληπτη γλώσσα εκείνων που δίνουν νόημα σε μια εποχή!
 

Τάσος
Λειβαδίτης
Τις μέρες τούτες τις ευλογημένες τις δεκαπενταυγουστιάτικες, πού η Εκκλησία μας σταθερά επανέρχεται στην λαμπρή πανήγυρη του θερινού πάσχα και όλα αστράφτουν και λάμπουν στην Χάρη της Παναγιάς μας, μια αδιόρατη θλίψη ευγενικιά, μας συγκλονίζει και συντονίζει τα κρύφια αισθήματα της χαρμολύπης μας.

Είναι νηστήσιμες αυτές οι μέρες, γιατί είναι μέρες περισυλλογής, αφιερωμένες στην αγνότητα, γιατί κατ εξοχήν αγνή είναι και η Παναγία η Παρθένα. Και φιλτράρονται εξαίσια μέσα στην αποκάρωση της καρδιάς της καλοκαιρινής κάψας, όπου πάσα σαρξ βροτεία σιγεί και παραμένει ανενεργή στην αμαρτία και τα πάθη και αυτή την δραστηριότητα της πολυπραγμωσύνης μας.Είναι αυτός ο καιρός πού από την μια λάμπει και γεμίζει ευφροσύνη τις ψυχές, ευφροσύνη τέτοια πού την πλαισιώνουν θυμιάματα και τροπάρια παρακλητικά της αρχαίας ευγένειας της πονεμένης μας φυλής και από την άλλη αίθει, θυμίζοντας καρδιές φλεγόμενες από τον θείο έρωτα, αλλά και κατατρυχόμενες από τον καύσωνα των παθών, πού ζητούν τον δροσισμό τους.

Και τότε η παραμυθία, η παράκλησις των πενθούντων, η γλυκασμός των αγγέλων, των χριστιανών η προστάτις, των θλιβομένων η χαρά, έρχεται ως αύρα λεπτή και αναψυχή των καμνόντων, να παρηγορήσει, να ενισχύσει, να δώσει την απόκρυφη ελπίδα την μένουσα χαρά, γι αυτούς πού απόκαμαν από τον καύσωνα της κακίας και γονάτισαν παραδομένοι μέσα στον κλύδωνα και τον παθών τον τάραχο.Έρχεται η δεσπόζουσα, η γαληνή, η μειλίχια, η θεϊκή της μορφή για να ελκύσει τον πόνο των ψυχών, των σωμάτων τον κάματο, να ακούσει θρήνους ανθρώπων αποκαμωμένων από την Κακία του κόσμου, των ασθενών τις ικεσίες, αυτών πού αγαπήσαν το παράπονο και αυτών πού θέλουν να πιστέψουν τα ρωτήματα.

Άνθρωποι σφάζονται εκατέρωθεν στο όνομα του θεού τους, οι πτωχοί παραγκωνίζονται και συνθλίβονται, ασθένειες με νέα εντυπωσιακά ονόματα της ψυχής και του σώματος και πάθη αρχαία ταλανίζουν τον άνθρωπο, η θλίψη πλεονάζει, η απελπισία θρονιάζεται δέσποινα του κόσμου και η απιστία αναίσχυντα κομπάζει για την κυριαρχία της πάνω στους ανθρώπους. Ει δυνατόν πλανώνται και οι εκλεκτοί και ο άνθρωπος κουφάρι άψυχο και πτώμα στολισμένο τις μεγάλες βλασφημίες σήπεται μέσα στην χαρά του κόσμου τους. 

Αλλά η Παναγιά στέκει ως είναι και ως ήταν, στο εικόνισμα το ορθόδοξο της, στις καρδιές αυτών πού πονάνε και ακόμα ελπίζουνε. Είναι η Μάνα του Θεού και είναι η Μάνα του Πόνου.Αγάπη,αγάπη παντού. Μια αγάπη φτιαχτή , ένα σύνθημα να ντυθεί η αμαρτία, η απιστία, η κυνική απεμπόληση κάθε ιερού για την αγάπη του Κόσμου, για την συναίνεση των πορνών , για την ταύτιση με την αρρώστια και την λέπρα πού κατατρώει τους εμπόρους συναισθημάτων. Αλλά η Εικόνα της παραμένει αγνή!Παραμένει ατόφια μητρική, ατόφια ορθόδοξη, χαρά ατόφια πνευματική και παράκληση μοναδική! Δεν έχουμε εδώ επιπεδο συναισθηματισμό και συναίνεση στην ανομία. Έχουμε την τελευταία και μόνη αυθεντικότητα της θεοφανείας. Είναι το έσχατο της αλήθειας καταφύγιο. Πού δεν ξεγελά. Δεν εκβιάζει. Δεν απαιτεί. Αλλά την άχραντη μαντήλα της απλώνει για να σκουπίσει τον ιδρώ του καμάτου, τα δάκρυα του πόνου, της αμφιβολίας να σκεδάσει τα νέφη και των λυπηρών τις επαγωγές. Η ατόφια αγάπη στην Παναγία επιβιώνει, γιατί είναι η μήτρα της αγάπης και του Χριστού η μητέρα.Είναι η Εικόνα η Εσχάτη της Αγάπης. Αυτό πού αναζητά ο τυφλός επαίτης ο άνθρωπος, μέσα στο φως το τεχνητό των διαβόλων του κόσμου.Είναι το Άγιο Φως το τελευταίο, το αυτομάτως απτομενος , ο φάρος πού λάμπει από μακρυά, στις απόκρημνες του κόσμου ακτές, η τελευταία γνήσια φλόγα, στο περίλαμπρο αυτό και φτιαχτό πανηγύρι των ψεύτικων φωτοχυσίων , πού εντυπωσιάζουν τόσο τους υπερήφανους.Είναι ο έλεγχος και η κρίση του σκοταδιού και η δραχμή η απολομένη , πού η παρθένα ψυχή αναζήτησε και βρήκε και εισήλθε φωτοφόρα και χαρούμενη στο Γάμο του Κυρίου της, συγκαλώντας τα αδέρφια της τους ανθρώπους σε χαρά μεγάλη για το εύρημα.

Κάτω από τον σταυρό σταυρώνεται η ίδια. Μπρος το κενό μνήμα ανασταίνεται. Είναι η μάνα η αρχέγονη του ανθρώπου πού βίωσε όλο τον πόνο και την δυστυχία του και άκουσε τα παράπονα και τις θλίψεις χριστιανών και αλλοφύλων, ιερέων και λαϊκών, βασιλέων και πενήτων,αγίων και αμαρτωλών. Είναι η ανακούφιση, η πάντων χαρά, η μεγάλη επιστροφή στην αρχαία αυτή ευγένεια του ανθρώπου, όταν βγήκε από την πνοή του Θεού, άγιος και ζωντανός.Πονεμένα είναι τα τροπάρια πού της ψάλλουμε γιατί νιώθει από πόνο και πονεμένη, σταυρωμένη είναι και η δική μας πίστη. Χαρούμενοι οι ύμνοι στην κοίμηση της, γιατί είναι κοίμηση της ζωής, επιστροφή στον Υιό και Θεό της, πασχαλινό εικόνισμα της δικής μας ανάστασης.

Η Παναγιά ξεπερνά τα όρια της δικής μας πίστης και της δικιάς μας θρησκείας. Αγκαλιάζει το σύμπαν σαν μάνα οικουμενική, σαν αρχετυπη Μάνα και Καταφυγή. Στην χάρη της προσπίπτουν αλλόφυλοι. Την βοήθεια της επικαλούνται αλλόθρησκοι. Το Πρόσωπο της προσκυνούν και οι εθνικοί. Είναι οικειοτέρα του Υιού της για την πλειονότητα δικών και ξένων. Δεν είναι μόνο αυτή η Μητρική Φιγούρα πού συγκινεί και ελκύει. Βαθιά μέσα του και ο μυημένος και ο αμύητος γνωρίζει, γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουν τον σπόρο να τα γνωρίζουν μυστικά όλα αυτά, πώς η Παναγία είναι ο Τελειοποιημένος Άνθρωπος. Το Παιδί του Θεού. Ο Θεωμένος. Η νίκη του ανθρώπου πάνω στην αμαρτία. Ο άνθρωπος στον οποίο απόλυτα ευδόκησε ο Θεός και συμφιλιώθηκε μια για πάντα μαζί του.Αυτά η ταπεινή και δεκτική καρδιά τα ψυχανεμίζεται ανεξάρτητα από φυλή, θρησκεία, παιδεία ή γένος. Και αυτή η μυστική η δύναμη και η έλξη πού τρέφουν τέτοια αγάπη και οικειότητα. Μόνο ένας δαιμονισμένος, καθ όλα αμαυρωμένος άνθρωπος, καν ονόματι Χριστιανός, μπορεί να απορρίψει το θεομητορικό πρόσωπο. Η απόλυτη υπερηφάνεια πού είναι η απόλυτη μωρία. Πού είναι η απόλυτη θλίψη, θλίψη τόσο διεστραμμένη πού δεν δέχεται πιά την Χαρά και επειδή μυστικά τον βασανίζει, αγαπά το σκότος μάλλον , ει την Ζωή των ανθρώπων.

Ξέχωρα και πάνω απ όλα το επαναλαμβάνουμε είναι η Μάνα του Πόνου, είναι η Μάνα της Παράκλησης. Γι αυτό την αγαπάμε τόσο, διότι δεν παύουμε να θλιβόμαστε και να κατατρυχόμαστε σε αυτόν τον βίο τον πολυκύμαντο. Και αυτή είναι το καταφύγιο και ο γαληνότατος όρμος, πού οδηγεί στην Ειρήνη την μένουσα, τον Υιό και Θεό της. Γι αυτό και αν ψάλλουμε πασχαλινά τροπάρια και πανηγυρίσουμε την έξοδο της την λαμπρή, θα μας μείνει και μετά και για πάντα. αυτή η αδιόρατη μα έντονη του δεκαπενταύγουστου χαρμολύπη, αυτή η μυστική συγκίνηση , πού σάρκα έχει την ρωμαίικη ψυχή μας την θεομητοροστολισμένη και για ψυχή την νοσταλγία της χαράς των αγγέλων, της χαράς να ζούμε στον κόσμο του Υιού της. Και Αυτή παραμένει η θύρα η μυστική για αυτή την Ζωή.



Καλό δεκαπενταύγουστο!


Σάββατο, Ιουλίου 16, 2016

Σκέψεις της 16ης Ιουλίου

Κάθε εποχή του χρόνου έχει τον πνευματικό της χαρακτήρα και αυτό είναι πού μας αρέσει και μας εμπνέει τα θρησκευτικότερα μας αισθήματα.Δεν φτάνει η Φύση και το Έθος, αλλά και αυτό πού κρύβεται πίσω από τα μεγάλα τους σύμβολα για να μας δώσουν μυστική χαρά. Χαίρομαι το θέρος. Είναι η εικόνα των εσχάτων πού ξεκινά με την εσχάτη εορτή της πεντηκοστής, τους θεριστές αποστόλους, τον αγρό των αγίων πάντων και την κάθε μέρα του πού πανηγυρίζουν οι μεγαλύτεροι μάρτυρες της πίστης μας. Το γεγονός πώς τελειώνει με την κοίμηση της Παναγίας, ως μια ανάπαυση και ανάσταση σε έναν άλλο νεο κόσμο είναι πού δίνει την ξεχωριστή εσχατολογική σφραγίδα σε αυτή την εποχή. Και είναι αυτός ο ανελέητος ξερός ήλιος πού στεγνώνει το καθε τι σαν να κατακαίει το "άχυρον πού εις πυρ βάλλεται και απόλυται" για να βρεί ο καινούριος κόσμος του Θεού τόπο να ανθίσει.

Και μέσα σε όλη αυτή την μεταφυσική, έρχεται ο "ενδικώτατος θυμός" του χριστιανού πού θέλει να ζήσει σαν χριστιανός μετά ησυχίας και ευχαριστίας, να μας φουντώσει και να κάνει τις πληγές μας καταγγελτήριο. Και όλα αυτά αφορούν στην επικαιρότητα, πού ξαφνικά μαυρίζει τα πάντα και θέλει να μας κάνει δούλους στην παντοδυναμία της.

 Όλο αυτό το αίμα, ο πόνος και το μίσος πού σήμερα χέονται άφθονα και ταλανίζουν την οικουμένη, δεν είναι αναπάντεχα και ξένα σημεία για την πίστη μας. Έχει προειπωθεί στις Γραφές,όχι μόνο για τις έσχατες μέρες, αλλά για την πορεία της ανθρωπότητας όλων των αιώνων, πώς διεκδικητής της τύχης των ανθρώπων και των λαών και εμπνευστής όλου αυτού του ζόφου, θα είναι το κράτος του Αντιχρίστου. Ο Αντίχριστος έχει δύο μεγάλα σκέλη. Το ένα είναι η θρησκεία. Η οποιαδήποτε θρησκεία ώς αλλοίωση και αντιποίηση της ορθής λατρείας στον Ιησού Χριστό, είτε αυτή λέγεται ισλάμ ή μοντέρνος δυτικός χριστιανισμός ή ακόμα και αθρησκεία/αθεΐα, μια πού η τελευταία άποτελεί θρησκεία του κόσμου με οπαδούς και αξιώσεις υπερθρησκείας μάλιστα. Ο,τιδήποτε δηλαδή άλλο εκτός από την πίστη στο ευαγγέλιοκαι την ένταξη στην μία εκκλησία του Χριστού. Τελικώς,η υδαρή στάση των χριστιανών καθιστά αμελητέα την παρουσία μας στον κόσμο. Δεν αποτελούμε παρά μία αίρεση, μειονότητα, απαρχαιωμένη προκατάληψη, ενώ η εννοια του χριστιανισμού, αφορά πλέον ένα είδος ευρωπαϊκού πολιτισμού, αντίποδα στις μοντέρνες θεωρίες του αθεϊσμου και τις ανατολικές θρησκείες πού κερδίζουν έδαφος και διεκδικήσεις. Με λίγα λόγια δεν αποτελοιύμε πλέον εκκλησία για τον κόσμο, αλλά έναν αντικείμενο πολιτισμό πού πρέπει να εκλείψει ή πού τείνει να εκελίψει από μόνος του. Ο σύγχρονος κόσμος αγνοεί την Πίστη και την Δυναμική της Ορθοδοξίας και μας θεωρεί κάτι παράδοξο και ομοιομορφο με την ευρωπαϊκή πολιτιστική κατάσταση. Κάτι πού δεν αξίζει να το παρει κανείς υπ όψιν του. Το δευτερο σκέλος είναι το χρήμα διά του οποίου ελεγχονται έθνη και λαοί και για το οποίο στήνονται φιλοσοφίες, ιδεολογίες, πολιτικές και παγκόσμιες συρράξεις. Το χρήμα υποστηρίζει την αθρησκεία και την θρησκεία και η θρησκεία δίνει ιδεολογικό και πενυματικό υπόβαθρο στον μαμωνά και στα σχέδια του Αντιχρίστου για παγκόσμια κυριαρχία. Εφτανε μια παγκόσμοια οικονομική κρίση για να βγουν στην επιφάνεια ή μάλλον να χρησιμοποιηθούν όλες οι θρησκευτικές μισαλλοδοξίες και τα εθνικά μίση των αιώνων. Γι αυτό φωνάζουμε και είμαστε αυστηροί. Να μην θέτουμε την πίστη μας μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα σε συγκρίσεις, ταυτίσεις, αντιπαλότητες, εθνικές διεκδικήσεις γιατί ουσιαστικά δηλώνουμε παρών σαν ακόμα λίγοι κωπηλάτες στο ψηφιδωτο του Τιποτα και δουλεύουμε για τον Αντίχριστο. Η πίστη μας δεν κινδυνεύει από συνόδους, τούρκους, φράγκους και γερμανικές τράπεζες. Όποτε ισχυριζόμαστε κάτι τέτοιο θέτουμε την ορθοδοξία στο ίδιο επίπεδο με όλα τα άλλα. Η πίστη μας είναι εσωτερική βασιλεία πού κανείς δεν μπορεί να την παρει και να την αλώσει. Μόνο όταν πάψουμε να ορθοδοξούμε μπορεί να πεθάνει η πίστη μας. Και πάλι όχι σαν πίστη, αλλά μόνο για εμάς τους ιδιους.

Είναι και όλη αυτή η οχλαγωγία των προφητολάγνων πού λαμβάνει διαστάσεις νεοπαγανισμού μέσα στην Εκκλησία.Αν ζούσαμε σε ευνομούμενο κράτος όλοι αυτοί πού παράγουν σταθερά προφητείες Γερόντων και εκμεταλλεύονται ανθρωπούς πού ανακηρύχτηκαν άγιοι της Εκκλησίας και άρα αποτελούν ισχυρό στοιχείο θρησκευτικότητας, θα έπρεπε να είχαν πάει φυλακή για προσβολή θρησκευτικής πίστης, εξύβριση νεκρού , αντιποίηση εκκλησιαστικής αρχής, φατρίας μέσα στην Εκκλησία και προσηλυτισμό/παραπλάνηση. Αλλά στην Ελλάδα η επίσημη ιεραρχία δεν ενδιαφέρεται για την ενημέρωση του λαού της εκκλησίας, παρά μόνο για το ποιός θα ακουστεί περισσότερο και θα αποκτήσει προσωπικούς οπαδούς. Όσο για την κυβέρνηση και τα όργανα τα αρμόδια θεωρούν τέτοιες εκφράσεις ως πολιτικό τους αντίπαλο και χαίρονται για την γραφικότητα και την κατάντια αυτή γιατί επιβεβαιώνει τον αντιχριστιανισμό και την άποψη πού έχουν για την θρησκεία.

Τέλος, ένα χρήσιμο tip σε αυτούς πού πλένουν τις ανομίες της ανεπάρκειας τους στα περασμένα μεγαλεία της φυλής μας, με έναν αυτοδικαιωτικό εθνικισμό.Η λέξη "Μποντρούμ" πού χρησιμοποιούν τα κανάλια για την Αλικαρνασσό και σας σκανδαλίζει τόσο, δεν είναι τούρκικη, όπως και ελάχιστα πράγματα είναι αμιγώς τούρκικα απέναντι μας. Γιατί για να είναι και κατι τούρκικο αμιγώς, θα πρεπε να υπήρχε και αμιγής τουρκικός πολιτισμός.Η Τουρκία όμως ιδρύθηκε με ένα διάταγμα, πάνω σε μια πολυεθνική και πολυπολιτισμική Οθωμανία.Και με ένα διάταγμα έθνος δεν γίνεται, κρατος ναι. Το Μποντρούμ είναι παραφθορά του Πετρούπολη, από την εκκλησία του αγίου Πέτρου πού είναι εκεί. Δεν υπήρχε ελληνικός πολιτισμός εκεί μόνο στην διάρκεια της ζωής του Ηροδότου Αλικαρνασσέως και της Αρτεμισίας, αλλά και πριν 80 χρόνια. Και αυτός ο ελληνισμός είναι πιό κοντα στην πραγματικότητα μας, από τα αρχαία μεγαλεία και όλον αυτό τον κλισε κλασσικισμό πού μυρίζει γερμανική αρχαιολατρεία.

Σάββατο, Ιουνίου 25, 2016

Των Αγίων Πάντων

Των αγίων πάντων ο χορός του ευαγγελίου ο αμάραντος καρπός! Μια Κυριακή μετά την Πεντηκοστή εορτάζουμε την μνήμη πάντων των αγίων. Των από ανατολής έως δυσμών και από βορρά έως νότου, από των αρχής έως των επ εσχάτων.

Τίθεται αυτή η πανήγυρη μια Κυριακή μετά την αγία Πεντηκοστή, διότι οι άγιοι είναι οι καρποί και τα δράγματα του αποστολικού κηρύγματος. Οι θεοκήρυκες απόστολοι έφεραν το μήνυμα της Ανάστασης έως των περάτων της Οικουμένης και έως των περάτων του χρόνου, διά της Εκκλησίας, καθοδηγούμενοι από το άγιο Πνεύμα.

Οι άγιοι είναι τα τέκνα του αγίου Πνεύματος, οι φωτισμένοι από το κήρυγμα το αποστολικό και αφοσιωμένοι ψυχή και σωματι στην αγάπη του Ιησού Χριστού.

Η σύναξη αυτή των αγίων πάντων έχει μια ιστορική αφορμή και μια πρακτική αιτία. Ήδη από τους πρώτους αποστολικούς χρόνους αποδίδεται τιμή σε αποστόλους, προφήτες, ιεράρχες και ιδίως στους μάρτυρες, στην Θεοτόκο και αυτούς τους αγγέλους. Πρώτη Εκκλησία των αγίων πάντων Μαρτύρων θεωρείται το Πάνθεον στην Ρώμη, ενώ από νωρίς οι τάφοι των αγίων αποτελούσαν σημεία λειτουργικής σύναξης και οι μνήμες τους ευκαιρία ευχαριστηριακή. Την εορτή όμως των αγίων πάντων καθιέρωσε ο βασιλεύς Λέων για να τιμάται μαζί τους η σύζυγος του Θεοφανώ, η οποία έζησε ασκητικά και κοιμήθηκε οσιακά. Αν όντως υπήρξε αγία θα συγκαταριθμείτο η μνήμη της μετά πάντων των αγίων. Η Εκκλησία αναγνώρισε τελικά την αγιότητα τηςκαι την πανηγυρίζει στις 16 Δεκεμβρίου. 

Ο πρακτικός λόγος της θέσπισης τέτοιας εορτής ήταν για να τιμώνται πάντες οι άγιοι σε μία μέρα και μαζί με τους γνωστούς και όλοι αυτοί οι ανώνυμοι των οποίων η αγιότητα είναι γνωστή μόνον στον Θεό.Είναι ένα ερέθισμα και προς όλους μας να ζηλώσουμε την αγιότητα, την απόκτηση του αγίου Πνεύματος και την κατά χάρη θέωση μας , ως σκοπό της ζωής μας, παίρνοντας παραδειγματα τους αγίους.Όλοι οι βαπτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί είμαστε εν δυνάμει άγιοι γιατί μετέχουμε της μοναδικής αγιότητος του Μόνου Αγίου Θεού. Το θέμα είναι να γίνουμε και εν ενεργεία άγιοι, ξεχωρισμένοι από την αμαρτία και αφοσιωμένοι στον Θεό ως κατοικητήρια και ναοί του Πνεύματος Του. Άλλοι έδωσαν αίμα, άλλοι πνεύμα, άλλοι και τα δυό.

Ο καιρός πού ζούμε δεν είναι ανασχετικός προς την αγιότητα, όπως αφελώς και από έλλειψη αγωνιστικότητας και ψύχρανσης της πρώτης αγάπης λέγεται. Αλλά ιδιαίτερα είναι καιρός κρίσης και εσχάτων.Μακάριοι οι αποθνήσκοντες εν Χριστώ απ άρτι. Οι άγιοι των τελευταίων ημερών θα δοξαστούν περισσότερο από τον Χριστό. Τώρα ζούμε στην κοσμοκρατορία του πονηρού και αυτό γίνεται αντιληπτό πιό έντονα. Τώρα είναι η εποχή των μεγάλων αγίων, πού θα ξεπεράσουν στους αγώνες και την δόξα και αυτούς τους πρωτομάρτυρες.Φτάνει να μην ψυχρανθεί αυτή η αγάπη μας η πρώτη. Τώρα δεν έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ της λεπίδας και του Χριστού, αλλά μεταξύ της μακάριας και ηθικής και αγίας κοινωνίας, όπως θέλει να προβάλλεται με όλη την ψευδώνυμη αγάπη και τον τεχνητό ανθρωπισμό της και του Χριστού. Οι καιροί είναι πονηρότεροι! Τον Διοκλητιανό και τον Άρειο τον γνωρίζαμε. Τώρα άντε να αναγνωρίσεις τον Σατανά ως άγγελο φωτός , μέσα σε αυτή την βαβυλωνια. Η μεγάλη Κρίση τώρα επέφανε στον κόσμο.

Σάββατο, Ιουνίου 18, 2016

Tη Ογδόη Κυριακή από του Πάσχα ήτοι τη Πεντηκοστή



Εορτάζουμε την αγία πεντηκοστή, την έσχατη και μεγάλη εορτή, όπου τα εγκαίνια της επί γης Εκκλησίας πανηγυρίζουμε,τον κατακλυσμό του παρακλήτου,την αποκατάσταση της βαβέλ σε κοινωνία,την αδελφωσύνη, την εκπλήρωση της οικονομίας του Θεού για τον κόσμο.

Σήμερα κατέρχεται ο Παράκλητος εν είδει γλωσσών πυρίνων μετά βοής και ορμής βιαίας και επληρώνεται αυτό πού υποσχέθηκε ο αναστημένος Κύριος στους Αποστόλους: Παραμείνετε στα Ιεροσόλυμα και εγώ θα σας στείλω δύναμη εξ ύψους, το παράκλητον Πνεύμα ο εκ του Πατρός εκπορεύεται. 

Σήμερα είναι η πλήρωση της επαγγελίας και η ανανέωση, η ανακαίνιση του πάσχα. Η ογδόη Κυριακή, κατά την οποία ο Κύριος κατήλθε ανάμεσα στον λαό του και εγκαινίασε το επί γης μέγα μυστήριο. 

Αυτό πού υπήρχε στον παράδεισο και προτυπώθηκε στον Ισραήλ και εικονίστηκε στην Θεοτόκο και εγκαινιάστηκε στον κυκλο των δώδεκα, σήμερα γίνεται καθολικό,οικουμενικό, παγκόσμιο, αποκεκαλυμμένο μυστήριο: η Εκκλησία, της οποίας Κύριος είναι ο Θεός, το Παράκλητον Πνεύμα, η εικόνα του Υιού, το εκπορευομενον από τον Θεό Πατέρα, το οποίο οικονομικώς από τον Υιό αποστέλλεται στον κόσμο και της βασιλείας Αυτού δεν υπάρχει τέλος.

Η Πεντηκοστή ημέρα είναι η ημέρα παράδοσης του παλαιού νόμου και τα γενέθλια του καινού. Στον Παλαιό Νόμο μύστης υπήρξε ο Μωϋσής ο Θεόπτης, εδώ οι πνευματοφόροι Απόστολοι. Εκεί το όρος Σινά κατεφλέγετο, εδώ το υπερώον με την γλωσσοπυρσόμορφη χάρη φωτίζεται. Εκεί βροντές και αστραπές και γνόφος, εδώ βοή και πνοή βιαία και φλόγα και αποκάλυψη του Θεού. Εκεί με αίμα θυμάτων η συμφωνία σφραγίστηκε. Εδώ με το πανάγιο αίμα η Καινή Διαθήκη αγιάστηκε.Εκεί ο Ισραήλ από της Αιγύπτου ήλθε στην γή της επαγγελίας, εμείς από το σκοτάδι ήρθαμε στο φως της θεογνωσίας. Εκεί λαός περιούσιος, εδώ υιοθετηθήκαμε από τον Θεό Πατέρα. Εκεί ο Ισραήλ τους Βαβελίτες εχθρεύτηκε, εδώ οι λαοί σε μία συμφωνία δοξολογίας του Θεού συνενώθησαν. Εκεί ο Μωϋσής τον σκληροτράχηλο Ισραήλ ματαίως εκατάρτιζε, εδώ οι απόστολοι τα άλογα έθνη ετιθάσευαν. Εκεί στήλη πυρός και νεφέλη και πέτρα τους αποστάτες εδρόσιζε, εδώ το Βάπτισμα του Χριστού τα έθνη αναγέννησε.Εκεί Άγγελος εκδικητής και πόλεμος και διαμάχη , εδώ Άγγελος εκ του Πατρός, ο Υιός την ειρήνη μας δώρισε.

Εορτάζει η Εκκλησία την γενέθλια ημέρα, κλίνουν γόνυ οι πιστοί στον Γεννήτορα Πατέρα, στον Υιό τον Γεννητό και το Πνεύμα το Άγιον. Μία η ενέργεια του Θεού και μία και αυτή η ουσία, μία η προσκύνηση της Αγίας Τριάδας και το μυστήριον όσον ως μέγα τε και σεβάσμιον.

Σήμερα όλα γίνονται καθαρά και φανερώνονται και κατά δύναμιν οι κτιστοί άνθρωποι δείχνονται θεολόγοι. 

Σήμερα η σάρκα και η ψυχή του Ακτίστου την αλλοίωση δέχονται και φωτισμό  κεκρυμμένο , πλουσιοπάροχα δέχονται. Τα έθνη την Εκκλησία γνωρίζουν, το ευαγγέλιο κηρύττεται στα δώματα, σήμερα οι νήπιοι και οι εξουθενωμένοι τους τεχνολόγους φιμώνουν και η Αλήθεια λάμπει. 

Σήμερα του Σταυρού το μυστήριο στους ειδωλολάτρες γίνεται φανερό και ως τα πέρατα του κόσμου η Ανάσταση κηρύττεται. Σήμερα η σάρκωση του Λόγου δικαιώνεται και σήμερα η Ανάληψη αιτιολογείται και μετά από δέκα ημέρες το δέκατο των αγγέλων τάγμα εκ των αγίων αναπληρώνεται.

Σήμερα τα παλαιά παρέρχονται και ιδού τα πάντα καινά δείχνονται!

Ελάτε λοιπόν να κλίνουμε τα γόνατα στον μόνο Δεσπότη. Ελάτε να αντλήσουμε ύδωρ αθανασίας από τον κατακλυσμό του Πνεύματος. Ελάτε να λάβουμε άφεση από την καθαρτική φωτιά. Ελάτε να λάβουμε φως από το φως πού δεν δύει. Ελάτε να λάβουμε δροσισμό από το καμίνι πού αναψύχει. Ελάτε να λάβουμε γνώση από την πηγή της σοφίας. Ελάτε να κλίνουμε τα γόνατα δουλικώς και να βοήσουμε στον μόνο Βασιλέα: 

Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας, ο πανταχού Παρών και τα πάντα Πληρών, ο Θησαυρός των Αγαθών και Ζωής Χορηγός,ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και σώσον Αγαθέ τας ψυχάς ημών.

Τρίτη, Μαΐου 24, 2016

Η Σαμαρείτισσα και οι ... "ψυχογκόμενες"



Εχτές με πήρε τηλέφωνο ένας συμπρεσβύτερος για να ζητήσει την γνώμη μου πάνω σε ένα θέμα πού είναι συνηθισμένο στην εποχή μας.

Πρόκειται για το θέμα της συμβίωσης χωρίς γαμο, για το οποίο μου είπε όλο παράπονο πώς κάποιοι πνευματικοί το αμνηστεύουν γιατί ο "έρωτας και η αγάπη δεν είναι αμαρτία" και επειδή "ο Χριστός δεν έψεξε την Σαμαρείτιδα,η οποία είχε πέντε άντρες" για το θέμα αυτό, αλλά συνομίλησε μαζί της. 

Αρχικά, δεν το πολυχωνεύω πώς υπάρχουν πνευματικοί πού λένε χύμα τέτοια πράγματα.Ίσως πολλές φορές οι εξομολογούμενοι στρογγυλεύουν κατά το πώς τους βολεύει αυτά πού ακούνε από τους πνευματικούς τους και τα χρησιμοποιούν ως αθωωτικά επιχειρήματα υπέρ τους, έναντι των εφημερίων τους.

Κι άλλωστε αν το δούμε από την άλλη όψη "τί μπορεί να ξέρει ένας παπάς της σειράς εκτός από το δυναστεύει και να τιμωρεί, ο πνευματικός πού μας χαϊδεύει τα αυτιά τα ξέρει όλα". 

Δεν είναι συνηθισμένο άραγε αυτό το φαινόμενο;Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας.ΕΙΝΑΙ. Μας αρέσει να παίρνουμε συνταγές, είτε από τον πνευματικό μας, είτε στρογγυλεύοντας το νόημα των λόγων του.

Υπήρξαν εποχές πού όλοι πόρνευαν στα κρυφά και έβρισκαν έναν αποδιοπομπαίο τράγο να στοχοποιήσουν και να τον λιθοβολήσουν για την καλή ηθική τάξη. Παράδειγμα η μοιχαλίδα. Δεν λέω να βγούμε με τα δικράνια και τα φτυάρια και να αρχίζουμε να κόβουμε κεφαλές!Ολη αυτή η ηθικολογία λειτούργησε μάλλον αντίστροφα. Αλλά ο πνευματικός, ο ιερέας, ο αδελφός μας ο ίδιος πρέπει να έχει νουθεσία και ακράδαντη πίστη σε αυτό πού μας παρέδωσε ο Χριστός και να μην αρχίζει τις φιλοσοφίες και τις ανθρωπαρέσκειες. Εγώ δεν ξέρω κανέναν Χριστό πού να θέλει να βασανίζονται οι άνθρωποι. Αλλά επειδή το έθεσε έτσι το θέμα, οφείλουμε να το ακολουθούμε. ο πνευματικός είναι γιατρός. Πάει κάποιος στον γιατρό και αντί να του δωσει το φάρμακο, καν πικρό, του λέει πέσε με τα μούτρα στο φαί και πέθανε; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!

Καταραμένη ανθρωπαρέσκεια! Καρκίνε και σαράκι της εκκλησιαστικής ζωής! Ναρκωτικό πού το αγαπάνε όλοι και εθίζονται σε αυτό με ηδονή! Διαστροφή της πνευματικότητας και θυρωρέ της κόλασης! Άμποτε να μην υπήρχες ανάμεσα στους ανθρώπους!

Η Σαμαρείτιδα ήταν όντως πόρνη πριν γνωρίσει τον Χριστό. Ηταν παιδι του κόσμου και της αρεσε να το γλεντάει.Επειδή όμως ήταν αγνή και δεκτική στην ψυχή- καλή ώρα όπως οι ληστές πού γράφαμε τις προάλλες- έγινε δεκτική του θείου μηνύματος και μεταμορφώθηκε σε ισαπόστολο και αγία.Ο Χριστός δεν αμνήστεψε την αμαρτία της, αλλά όμως παράλληλα της έδωσε το χέρι για να μην χαθεί. Χωρίς να την κολακέψει την έφερε σε θεογνωσία. Και αυτή ήταν ΤΑΠΕΙΝΗ και το δέχτηκε. 

Λοιπόν, η πορνεία παραμένει σε πολλούς από εμάς πού μπορεί να μην έχουμε πέντε άντρες ή πέντε γυναίκες, αλλά μας αρέσει να αποκτούμε οπαδούς-ψυχογκόμενες τους αποκάλεσε κάποτε κάποιος πολύ προσφυώς- και να μην μας ενδιαφέρει η σωτηρία τους, αλλά η καλή τους προσκόλληση στο άτομο μας και ο έλεγχος τους.Μάλιστα, από πνευματικοί πατέρες, γίνονται δυνάστες και πολλές φορές και προαγωγοί!

Κάθε φορά πού θα ακούσω κάποιον να το παίχει "προχώ" για την αγάπη του κόσμου βλέπω την πορνεία να παίζει στα μάτια του. Είμαι ηθικολόγος; Πετροβολείστε με.

Αλλά ας τα πεί τουλάχιστον κάποιος όλα αυτά.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails




ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου

ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση

ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής









Επιτρέπεται η αντιγραφή και ιεραποστολική αξιοποίηση των κειμένων πού θα βρείτε εδώ, είτε ημετέρων ή αντεγραμμένων από άλλους ιστοχώρους, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ορθόδοξα ή φιλορθόδοξα ιστολόγια με υποχρέωση την αναφορά πηγής και συγγραφέως του κειμένου και την μη περικοπή αυτού για οποιονδήποτε λόγο.
Τα ανυπόγραφα άρθρα και όσα δεν αναφέρουν πηγή ανήκουν στον υποφαινόμενο ιστολόγο.
Συνήθως οι εικόνες πού χρησιμοποιώ, παρέχονται από την αναζήτηση google.Αν νομίζετε ότι η ανάρτηση τους θίγει δικαιώματα σας, ειδοποιήστε να τις κατεβάσω.

Ευχαριστώ.