ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Τρίτη, Μαΐου 23, 2017

Αντώνιος του Σουρόζ-Για την αγάπη



Μερικὲς φορὲς φοβούμαστε ν' ἀκούσουμε προσεκτικὰ κάποιο πρόσωπο, διότι τὸ ν' ἀκούσεις σημαίνει ν' ἀνταποκριθεῖς κι ὄχι μόνο γιὰ ἕνα λεπτὸ ὅσο ἡ καρδιὰ εἶναι συγκινημένη καὶ μὲ μιὰ περαστικὴ σκέψη ἀλλὰ γιὰ πάντα. Μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὁ Χριστὸς ἀνταποκρίθηκε στὴν ἀνθρώπινη θλίψη καὶ τὴ φρίκη τῆς στέρησης τοῦ Θεοῦ κι ἔγινε γιὰ πάντα ἄνθρωπος.

Δὲ σωζόμαστε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀγωνιζόμαστε καὶ πετυχαίνουμε κάποιου εἴδους ἀποτέλεσμα, σωζόμαστε ἀπὸ τῆς ψυχῆς μας τὸν πόθο ποὺ μᾶς τραβᾶ στὸ ζωντανὸ Θεό, ἀπὸ τὴν ἀγάπη ποὺ μᾶς τραβᾶ στὸ Χριστό. Καὶ ὅταν ἀκόμα ἀποτυγχάνουμε - καὶ αὐτὸ ἰσχύει καὶ στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις -δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε ὅτι ἀκριβῶς, ὅπως καὶ ὁ Ἄπ. Πέτρος ἀφοῦ εἶχε ἀρνηθεῖ τὸ Χριστὸ ἦταν ἱκανὸς νὰ ἀπαντήσει τὴν τριπλῆ ἐρώτησή του, μποροῦμε νὰ ποῦμε: «Κύριε, ἐσὺ γνωρίζεις τὰ πάντα, γνωρίζεις τὴν ἀσθένειά μου, τὶς ἐκτροπές, τὴν ἀβεβαιότητα, τὴν ἀστάθειά μου, γνωρίζεις ὅμως καὶ ὅτι σὲ ἀγαπῶ, ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ τελευταῖο, τὸ βαθύτατο πράγμα μέσα μου».

Κανεὶς δὲν μπορεῖ ν' ἀγαπᾶ ἕναν ἀόρατο Θεὸ ἂν πρῶτα δὲ μάθει ν' ἀγαπᾶ τὸ συγκεκριμένο, ζωντανό, πραγματικὸ πρόσωπο τὸ ὁποῖο ἔχει ἀπέναντί του. Πρὶν λοιπὸν θέσουμε τὸ ἐρώτημά τοῦ πῶς θὰ φτάσουμε στὸ Θεό, ἂς ρωτήσουμε τοὺς ἑαυτοὺς μας ποιὰ εἶναι ἡ στάση μας ἀπέναντι στὸν πλησίον μας· ἂν ἡ καρδιὰ μας εἶναι κρύα, ἐπιφυλακτικὴ καὶ κλεισμένη, ἂν μᾶς τρομοκρατεῖ ἀκόμη καὶ ἡ ἰδέα ὅτι ὁ πλησίον μας μπορεῖ νὰ ἀπαιτήσει τὴν καρδιὰ καὶ τὴ ζωή μας δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος νὰ ἐπιζητοῦμε συνάφεια μὲ τὸ Θεό. Θὰ πρέπει πρῶτα νὰ μάθουμε τὸ πῶς ν' ἀποκτήσουμε μιὰ καρδιὰ ζεστή, μιὰ καρδιὰ ζωντανή, μιὰ καρδιὰ ποὺ νὰ ἀνταποκρίνεται στὸν πλησίον μας καὶ ἡ καρδιὰ ἐκείνη τότε, ἀνοιγμένη, μὲ τὴν καθαρότητά της θὰ δεῖ τὸ Θεό.

Ἡ ἀγάπη δὲ γνωρίζει ὅρια. Δὲν εἶναι ποτὲ δυνατὸ νὰ ποῦμε ὅτι ἔχουμε ἀγαπήσει, ὅτι ἔχουμε κάνει πράξη τὴν κάθε παρακίνηση τῆς καρδιᾶς μας, ὅτι ἔχουμε ἀγαπήσει μὲ τρόπο τέλειο γιατί τέλεια ἀγάπη ἦταν ἐκείνη μὲ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς ἀγάπησε τοὺς μαθητές Του. Μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Εὐαγγελιστῆ (Ἰω. 15.13): «μείζονα ταύτης ἄγαπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ».

Πρὶν δοκιμάσουμε νὰ ζήσουμε μὲ μόνη βάση τὴν ἀγάπη ἂς κάνουμε μιὰ προσπάθεια, ἂς δοκιμάσουμε νὰ ζήσουμε σύμφωνα μὲ τὸ νόμο, νὰ μὴν παραβλέπουμε δηλαδὴ τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ νόμου: τὴ δικαιοσύνη καὶ τὴν εἰλικρίνεια, ὅλες τὶς ἀπαιτήσεις τῆς φύσης ὅσον ἀφορᾶ τὸν τομέα τῶν σχέσεων ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους. Τότε μόνο θὰ εἶναι δυνατὸ νὰ φτάσουμε σ' ἕνα τέτοιο ἀνάστημα, ποὺ ἔχοντας προχωρήσει πέρα ἀπὸ τὸ νόμο θ' ἀγαπᾶμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, μὲ ὅλη μας τὴν ψυχή, ὅλη τὴ δύναμη καὶ τὸ εἶναι μας, μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ θάνατό μας.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπέραντη καὶ βαθειὰ καὶ ἀγκαλιάζει τοὺς πάντες. Αὐτὸ τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ ἀλλάξει στὴν ἀγάπη αὐτὴ εἶναι μία κάποια ἐσωτερικὴ ἰδιότητά της: ὁ Θεὸς μπορεῖ ἀγαπώντας νὰ χαίρεται ἤ ἀλλοιώτικα νὰ πληρώνει τὸ τίμημα τῆς ἀγάπης Του πάνω στὸ σταυρό.

Πρέπει νὰ πάρουμε φωτιὰ μὲ ὁλόκληρο τὸ εἶναι μας, μὲ μυαλὸ καὶ καρδιὰ καὶ θέληση καὶ σῶμα καὶ νὰ γίνουμε ἡ καιόμενη βάτος τὴν ὁποία εἶδε ὁ Μωυσῆς νὰ καίγεται ὁλόκληρη χωρὶς νὰ ἀναλίσκεται.

Μόνο ἂν ἡ ἀνθρώπινη ἀγάπη φωτιστεῖ μὲ τὸ θεϊκὸ μυστήριο θὰ πάψει νὰ καταναλίσκει τὸ ὑλικὸ τὸ ὁποῖο τὴν τρέφει. Ἡ θεϊκὴ ἀγάπη καίει, κάνει τὸ κάθε τι μιὰ ζωντανὴ φλόγα, δὲν τρέφεται ὅμως μὲ τὸ ὑλικό της: καταστρέφει αὐτὸ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει στὴν αἰωνιότητα• αὐτὸ ποὺ μένει εἶναι μία καθαρὴ φλόγα ἡ ὁποία μεταμορφώνει τὸν ἄνθρωπο σὲ Θεό.


 πηγη

Πολυτέλεια και ταπεινοσχημία στα άμφια. Νικά η αγαθή προαίρεση!


Για τα πολυτελή άμφια και τους κανόνες ενδυματολογίας πού διίστανται μεταξύ αυτών πού θέλουν λαμπρότητα και αυτών πού επιθυμούν την ταπεινοσχημία.Νομίζω πώς η εμμονή στα δύο άκρα με πρόφαση ευλαβείας είναι αυτό το ίδιο το σκάνδαλο. Δεν θα πρεπει να υπάρχουν απαιτήσεις και κανόνες ορθότητας. Ο μέγας Βασίλειος πού ήταν ο ασκητικότερος των ασκητών ήταν ντυμένος τα Θεοφάνεια με την λαμπρότερη στολή. Μάλιστα διείδε τον μυστικό σκανδαλισμό του οσίου Εφραίμ και έστειλε να τον φωνάξουν στο Ιερό, για να τον συνετίσει. Το ίδιο και ο άγιος σαλός των ημερών μας παπα Φώτης ο Λαυριώτης με την πιό ατημέλητη εμφάνιση, στα λειτουργικά του προτιμούσε την λαμπρότητα ως ορθή διακονία. Και πόσοι και πόσοι ανυπόδητοι μοναχοί και μονοχίτωνες δεν ντύνοταν τις μεγάλες εορτές με λαμπρά άμφια κομψοτεχνήματα από τα σκευοφυλάκια των μεγάλων μοναστηριών. Από την άλλη έχουμε και τους πατέρες πού ως τα τέλη της ζωής τους, κρατούνε την απλότητα στην ενδυμασία εντός και εκτός λειτουργίας ή και παθολογίες ακόμα ανθρώπων πού μπερδεύουν την λαμπρότητα στο λειτούργημα με την λαμπρότητα και τον δικό τους καλλωπισμό ή τους αρέσει η επιδεικτική ταπεινοσχημία .Ποιός είδε τα βάθη των ανθρώπων;
Όσο ποικίλλουν οι ψυχισμοί, τα πάθη και οι αρετές στους ανθρώπους, τόσες και οι προσωπικές τους επιλογές σε αυτό το θέμα.Γι αυτό πιστεύουμε πώς δεν υπάρχουν κανόνες αλλά είναι θέμα λειτουργικού...ψυχισμού και επιλογής του καθενός.Σκάνδαλο είναι η προαπαιτούμενη σκανδαλολογία ενδυμασίας.Να έχουμε εκλεκτική γνώμη και κατάκριση δηλαδή.Να βλέπουμε τον άλλο με μέτρα και σταθμά. Είναι όπως το μύρο της πόρνης πού όλοι υπολόγιζαν την αξία του για να την μοιράσουν στους φτωχούς. Όμως άλλοι θυσιάζουν στον Χριστό την λαμπρότητα της λειτουργίας και άλλοι την απλότητα της ψυχής τους. Πιστεύω πώς οι πρώτοι ηγάπησαν περισσότερο. Γιατί κρύβουν τον εαυτό τους, την εκτός λειτουργίας ασκητικότητα τους,θυσιάζοντας την ταπεινή τους έξωθεν εικόνα στην διακονία του θυσιαστηρίου και την αξία της ιερωσύνης. Τέλος, μένει η ποιότητα της αγαθής προαίρεσης η οποία είναι ευπρόσδεκτη στον Χριστό σε κάθε περίπτωση... ενδυματολογίας.

Δευτέρα, Μαΐου 22, 2017

Πώς είδε το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας ο Οσιομάρτυς Ιάκωβος ο νέος



Κάποτε, ο όσιος Ιάκωβος επήγε στις Καρυές Αγίου Όρους μαζί με τον μαθητή του Μαρκιανό, για να δει τους γνωστούς του και καθώς ήλθε η ώρα της λειτουργίας εμπήκε εις την εκκλησία.
Σταθείς δε κάπου, έβλεπε προσεκτικά —με το διορατικό χάρισμα που είχε— προς τα βημόθυρα και εθαύμαζε, ενώ ο μαθητής του τον παρακολουθούσε που μερικές φορές υπομειδιούσε και κάτι ετραύλιζε.
Όταν ετελείωσε η Θεία Λειτουργία, ο μαθητής του με πολύ σεβασμό τον ερώτησε να του ειπεί, τι έβλεπε εις την εκκλησία. Ο άγιος όμως, κατ’ αρχήν, ήταν επιφυλακτικός, αλλά, μετά από πολλές παρακλήσεις, εδέησε να του διηγηθεί τα εξής:

«Καθώς, λέγει, άρχισε ο ιερέας, τέκνο μου Μαρκιανέ, να φορέσει την ιερατική στολή για να λειτουργήσει, ήλθε μπροστά του το φως των Αγγέλων, όπως την αυγή, πριν να ανατείλει ο ήλιος. 
Άμα δε άρχισε να προσκομίζει, επήγαν οι Άγγελοι εις τούς χορούς της εκκλησίας και έστεκαν, ένα προς ένα τάγμα, εις τα τέσσερα μέρη της εκκλησίας.Και αφού ετελείωσε την προσκομιδή ο ιερέας και έβαλε τα άγια καλύμματα, πολύ φως περισκέπασε τα θεία δώρα, διότι τα αισθητά καλύμματα φανερώνουν το νοητό φως, το οποίο σκεπάζει τα άγια. 
Άμα δε ήλθε ο καιρός της μεγάλης Εισόδου και βγήκε ο ιερέας με τα άγια, άρχισε το φως μπροστά και εσκέπασε το λαό. Όταν όμως, ο ιερέας εγύρισε εις το Άγιο Βήμα και έβαλε τα άγια εις την Αγία Τράπεζα, το φως εκείνο την περικύκλωσε, ως τον γύρον της σελήνης. Εις δε τη μέση εκείνου του γύρου, ευρίσκετο ο ιερέας και τα άγια δώρα και έξω από τον κύκλο οι άγιοι Άγγελοι με πολλή ευλάβεια και δεν τολμούσαν να πλησιάσουν καθόλου. Και ενώ έλεγε αυτά ο Άγιος, θυμήθηκε ο Μαρκιανός το του Αποστόλου Παύλου: «Προς τα οποία Άγγελοι επιθυμούσι παρακύψαι» (Πετρ. α΄ 12).
Ο δε Ιερέας εφαίνετο νοητά όλος δεμένος και μαύρος στην εμφάνιση, με σχοινιά των αμαρτιών του σφιγμένος. Επειδή ανάξια υπηρετούσε τα θεία ο άθλιος, εξερχόταν δυσωδία απ’ αυτόν, ώστε οι Άγγελοι εγύριζαν τα πρόσωπά τους προς άλλη κατεύθυνση.

Και πάλι ο μαθητής του τον ερώτησε.
 «Παρακαλώ σε πάτερ μου, ειπέ μου, ο καθαρός Ιερέας, όταν λειτουργεί πως φαίνεται;»
 Και ο όσιος του είπε: «Από τον καθαρό Ιερέα δεν φεύγει το φως, καθώς σου προείπα, αλλά γίνεται ένα με αυτόν. Και γίνεται ο Ιερέας όλος φως, ομοίως και η στολή του, από δε το στόμα του λαμπάδα φωτός εξέρχεται, όταν λέγει το Ευαγγέλιο και τις ευχές. Ομοίως και όταν σηκώσει τα χέρια του, λαμπάδες εξέρχονται από τα δάκτυλά του. Και αυτά γίνονται εις τους αξίους, ω τέκνο μου, εις δε τους αναξίους, ό,τι άκουσες προηγουμένως».
Αποτέλεσμα εικόνας για Οσιομάρτυς Ιάκωβος ο νέος
Ύστερα δε είδε άλλο θαυμαστότερο, όταν δηλαδή ετελείωσαν τα άγια και τα ευλόγησε αυτά σταυροειδώς. Είδα, λέγει, τον Κύριον εν τω δίσκω (εις τον δίσκον) καθήμενον εν φωτί· και ήτο εκείνο το φως με πολλούς οφθαλμούς· και καθώς εμέλισεν Αυτόν εις τέσσερα μέρη, εκένωσε το αίμα εις το ποτήριον και μετέλαβεν απ’ αυτού· και όταν ετελείωσεν η Λειτουργία, πάλιν είδε το βρέφος ακέραιον ομού (μαζί) με τους Αγγέλους αναβαίνον εις τον ουρανόν.
Και αυτά περί της θεωρίας. 
Τότε ο μαθητής του ερώτησε: «Δια ποίαν αιτίαν δεν αποστρέφεται η χάρις τους αναξίους ιερείς;».
 Και ο όσιος του λέγει: «Δια την πίστιν του λαού. Διότι δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι ποιος είναι άξιος και ποιος ανάξιος και δια τούτο με πίστιν τρέχουν εις όλους. Και βλέποντας ο Θεός την πίστιν του λαού στέλλει την χάριν του εις τους αναξίους(!), διότι θα έμεναν οι άνθρωποι αβάπτιστοι και αμετάδοτοι, αν η χάρις δεν ήρχετο εις τους αναξίους ιερείς. Ο δε ιερεύς, ο οποίος αναξίως ιερουργεί, αν δεν μετανοήσει και κάμει τελείαν αποχήν της Λειτουργίας, δεν ευρίσκει έλεος από τον Θεόν, αλλά με τους παρανόμους Εβραίους, οι οποίοι εσταύρωααν τον Χριστόν. Θέλει δε σταλή εις το πυρ το άσβεστον, κατά την ημέραν της κρίσεως, ως καταφρονητής των θείων μυστηρίων. Αν όμως μετανοήση και κάμη παραίτησιν, πηγαίνει με τους άξιους εις την βασιλείαν του Θεού δια την άφατον αυτού φιλανθρωπίαν».

(ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ, ΔΟΥΚΑΚΗ ΚΩΝ., Μην Νοέμβριος, σελ. 85-86).

Ν.Καρούζος-Ρομαντικός Επίλογος



Μη με διαβάζετε όταν δεν έχετε
παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων
ή έστω μνημόσυνα.
Όταν δεν έχετε
μαντέψει τη δύναμη
που κάνει την αγάπη
εφάμιλλη του θανάτου.
Όταν δεν αμολήσατε αητό την Καθαρή Δευτέρα
χωρίς να τον βασανίζετε
τραβώντας ολοένα το σπάγγο.
Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια
ο Νοστράδαμος.
Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια φορά
στην Αποκαθήλωση.
Όταν δεν ξέρετε κανέναν υπερσυντέλικο.
Αν δεν αγαπάτε τα ζώα
και μάλιστα τις νυφίτσες.
Αν δεν ακούτε τους κεραυνούς ευχάριστα
οπουδήποτε.
Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani
τρεις η ώρα τη νύχτα μεθυσμένος
χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του
γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν
κι άρχισε να διαβάζει ώρες δυνατά
ενοχλώντας το σύμπαν.
Όταν λέτε τη φύση μητέρα μας και όχι θεία μας.
Όταν δεν πίνετε χαρούμενα το αθώο νεράκι.
Αν δεν καταλάβατε πως η Ανθούσα
είναι μάλλον η εποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ.
Μη με διαβάζετε
όταν έχετε δίκιο.
Μη με διαβάζετε όταν
δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα.
Ώρα να πηγαίνω,
δεν έχω άλλο στήθος.

Κυριακή, Μαΐου 21, 2017

Ν.Γ. Πεντζίκης: Η καταξίωση του παραλόγου



Ἀνθρώπινη ἀνάγκη εἶναι νὰ μπαίνουν σ΄ἕνα δρόμο τὰ πράγματα. Φόβοι καὶ δισταγμοὶ καὶ μέχρι τῆς στιγμῆς ποὺ γράφω ἀναστέλλουν κάθε σαφὴ τοποθέτηση. Ἀκούω μιὰ φωνή, ποὺ προσπαθεῖ νὰ μὲ πείσει, ὅτι τοποθετούμενος θὰ πάψω νὰ ὑφίσταμαι, θὰ κονιορτοποιηθῶ ἐντελῶς. Χρόνια τώρα σφυρηλατήθηκα ἀπ΄αὐτὴ τὴν αἴσθηση τῆς κονιορτοποιήσεως. Πιθανὸν νὰ εἶναι συγγενὴς στόν ἄνθρωπο. Πάντως, ὅταν τὸ καλοκαίρι τοῦ 1933 πρωτοπῆγα στὸ Ἅγιον Ὄρος, διατηροῦσα εἰσέτι πολλὲς βεβαιότητες διὰ τὸ συμπαγὲς σχῆμα τοῦ ἐγώ. Ἐξαιτίας αὐτοῦ θυμᾶμαι ἔκλεισα ἀμέσως τὸν Συναξαριστή, ποὺ εἶχα πάρει νὰ διαβάσω, ὅταν συνάντησα τὴ φράση, πὼς ἕνας Ἅγιος ἀπὸ βρέφος ἔδειχνε ὅτι θὰ γινόταν εὐσεβής, ἀποποιούμενος τὸ μαστὸ τῆς μητέρας του καὶ νηστεύοντας κάθε Τετάρτη καὶ Παρασκευή.

Ἀλλὰ ἤδη ἀπὸ τὸ 1937, δὲν ἐκφραζόμουν πιὰ κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο. Διέβλεπα στὴν παραπάνω φράση καὶ σὲ ἄλλες ἀνάλογες μιὰ ἀλήθεια, πού, μὴ ξέροντας πῶς νὰ τὴν ἀποδείξω, γινόμουνα πεισματάρης, νιώθοντας, παράλληλα πρὸς τὸ πεῖσμα μου καὶ ἴσως ἐξαιτίας αὐτοῦ, μιὰ μεγάλη ντροπή, ποὺ δὲ μποροῦσα λογικὰ νὰ κυριαρχῶ τῶν συζητητῶν, ἀλλὰ τὸ ἐναντίον, διαρκῶς ἡττῶμην. Ἡ συνεχὴς ἧττα ἀντίκρυ στοὺς ὑποστηρίζοντας σαφῶς καὶ μὲ λογικὴ τὰ περὶ κόσμου, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ διατηρήσω τὸ παράλογο ποὺ μέσα μου ἔνιωθα νὰ μεγαλώνει, ἀποτελώντας ὅλη μου τὴ χαρά καὶ τὴ ζωή, τὴν ὥρα πού, μετὰ ἀπὸ μιὰ συναισθηματικὴ κρίση, διατεινόμουν δίχως κανεὶς νὰ μὲ πιστεύει, πὼς ἤμουν ἕνας πεθαμένος ἄνθρωπος, μὲ πλησίαζε ὁλοένα ἐγγύτερα πρὸς τοὺς τρελλούς, ποὺ βλέπουμε νὰ καταφεύγουν, ξένοι πρὸς τὸν τριγύρω κόσμο, στὸ πλῆθος τῶν ναῶν καὶ παρεκκλησίων, ποῦ κοσμοῦν τὴν ἑλληνικὴ γῆ.

Ἐνῶ εἶχα ἀρχίσει νὰ περιηγοῦμαι, μᾶλλον σὰν τουρίστας, τὰ μνημεῖα, ποὺ ἄφησε ἡ ὀρθόδοξος χριστιανικὴ πίστη, τῶν ἀειμνήστων βυζαντινῶν μας πατέρων, σὺν τῷ χρόνῳ διαφοροποιούμουνα. Ἀρχιτεκτονική, ζωγραφικὸς διάκοσμος τῶν ναῶν, ποίηση καὶ μουσικὴ τῶν ἐν αὐτοῖς τελουμένων, χωρὶς τὴ σοβαρότητα τῆς ἀντικειμενικῆς ἐπιστημονικῆς ἐρεύνης, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μὲ ξεκουράσει μὲ τὸν τίτλο τοῦ βυζαντινολόγου, χωρὶς τὴν τάξη τοῦ πιστοῦ ἐκ παραδόσεως, ποὺ λυτρώνεται παρακολουθώντας τακτικὰ τὴ λειτουργία, ἑνούμενα μὲ τὸν πυρήνα τοῦ παραλόγου ἐντός μου, σιγά σιγά ἄρχισαν νὰ μοῦ ἐπιτρέπουν τὴν ἐπικοινωνία μ΄ἕναν ἄλλο κόσμο. Παρ΄ὅλο ποὺ ὁ φόβος, μήπως χαρακτηρισθῶ ὡς ἐξοφλημένο ἀπὸ τὴ ζωὴ γραΐδιον ἢ σωστὰ τρελλός, ἀπὸ τοὺς συνοδεύοντας τὴν ἐκφορὰ τῶν κεκοιμημένων, δὲν μοῦ ἐπέτρεπε τὸν κόσμο αὐτὸ τὸ νέον, νὰ τὸν ὁμολογήσω σὰν βεβαίωση τῆς ἐνταῦθα ζωῆς, διὰ τῆς ὁποίας καὶ πάλιν αὐτὸς βεβαιοῦται. Πέρα ὅμως ἀπὸ κάθε φόβο, μ΄ἐνθουσίαζε στὴν Ἐκκλησία ἡ καταξίωση τοῦ παραλόγου. Ἔνιωθα μὲ ἱκανοποίηση ὅτι, εἰς τοὺς κόλπους της, ὁ καθένας μποροῦσε νά΄χει τὴ θέση του καὶ μάλιστα ἀνεξάρτητα πρὸς τὸ ὑπ΄αὐτοῦ ἐκτελούμενον ἔργο καὶ μόνον ἐκ τῆς προαιρέσεώς του.

Πρέπει νὰ ὁμολογήσω, ὅτι πτωχὸς στὸ πνεῦμα, πολλαπλῶς διὰ τῆς Ἐκκλησίας ἐνισχύθην.

Ξεφυλλίζοντας τὴν Ἱερὰ Σύνοψη, μποροῦμε ν΄ἀναγνώσουμε, σὲ ἦχο γ΄, τὸ ἔξοχο αὐτόμελο ἐξαποστειλάριο: «Τὸν νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ· λάμπρυνόν μου τὴν στολὴν τῆς ψυχῆς, Φωτοδότα καὶ σῶσόν με». Ἐὰν ἤθελα μὲ ἐνδύματα δικά μου νά΄μπω στὴν Ἐκκλησία, νὰ προσκυνήσω τὸν ἱερὸ τῆς σωτηρίας νυμφώνα, ὅπου ὁ Θεὸς Αἷμα καὶ Σάρκα προσφέρεται, διὰ τῆς θαυμαστῆς μετουσιώσεως τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου, ἀσφαλῶς, ἐμποδίζοντάς με, θά΄κλειναν οἱ πόρτες, ὅπως μπροστὰ στὴν ὁσία Μαρία τὴν Αἰγυπτία, ποὺ μόνο ἀφοῦ μετεβλήθη, σκορπίζοντας σὲ σύννεφο φωτὸς τὸ πάγιο σχῆμα τοῦ ἐγώ, ἀξιώθηκε τῆς θείας μεταλήψεως. 

αποσπάσματα από το Έρως της Εκκλησίας

Ιάσων Ιερομ. :Aς ομολογήσουμε στ’ αλήθεια τον Χριστό



Σήμερα ο Χριστός θεράπευσε τον Τυφλό. Κι από το θαύμα αυτό, φανέρωσε ο ποιος ήταν στ’ αλήθεια: ο Ποιητής, του παντός Δημιουργός. Εκείνος που έπλασε τον άνθρωπο, έφτιαξε πηλό και θεράπευσε τον Τυφλό. Ήταν όμως Σάββατο και οι Φαρισαίοι σκανδαλίσθηκαν απ’ το θαύμα… Αφού ανέκριναν τους γονείς του πρότερα Τυφλού, ήλθε και η ώρα της ανάκρισης του Τυφλού που θεραπεύτηκε. Εκείνος ομολόγησε τη θεραπεία του, δε θα μπορούσε δα να πει και ψέματα, ότι τάχα δε θεραπεύτηκε, ότι τάχα δεν είχε συναντήσει τον Χριστό ποτέ… Δε μπορούσε να μην ομολογήσει το γεγονός. Όταν ο Χριστός του φανερώθηκε και του είπε Ποιος είναι, τότε αμέσως ο θεραπευμένος Τυφλός ομολόγησε την πίστη του στον Ιησού Χριστό, με το όποιο κόστος…
Κάθε στιγμή δεχόμαστε τις ευεργεσίες του Θεού. Το ότι ζούμε είναι δώρο του Θεού. Πολλές φορές βέβαια, θεωρούμε ότι μας ανήκει. Στις μέρες μας, οι φωνές που λένε ότι ο καθένας είναι κύριος του εαυτού του γίνονται ολοένα και περισσότερες. Σαφώς, κανείς δεν ανήκει σε κανέναν, όλοι είμαστε Πρόσωπα ξεχωριστά με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Αν θεωρούμε ωστόσο ότι είμαστε οι αποκλειστικοί κύριοι του εαυτού μας, τότε δεχόμαστε ότι ανήκουμε και στην κατάληξη του εαυτού μας, τον θάνατο.
Τι σημαίνει όμως ότι ανήκω στον Χριστό; Ο Κύριος δε μας ζητά να του ανήκουμε σχηματίζοντας ένα είδος παράταξης, όπως θα απαιτούσε κάποιος πολιτικός αρχηγός. Ο Χριστός που μας καλεί να ομολογήσουμε ότι του ανήκουμε, ζητά από ‘μας πρώτα απ’ όλα να θέλουμε στ’ αλήθεια να ανήκουμε σ’ Αυτόν. Έπειτα, να Τον ομολογούμε όχι μόνο στα λόγια αλλά στη πράξη: μας χάρισε ζωή, ας ομολογήσουμε τη ζωή που λάβαμε και στους άλλους! Ας δείξουμε την Αγάπη που λάβαμε απ’ τον Θεό στους αδελφούς μας.
Στις ευχές της Εκκλησίας μας παρακαλάμε τον Κύριο συχνά να σημειώνει πάνω μας το Φως του Προσώπου Του, ώστε απ’ το Φως αυτό να βιώνουμε το Φως εκείνο της Αθανασίας που θα ήταν αδύνατον να ζήσουμε χωρίς Αυτόν. Το Φως αυτό δε το κρατάμε για ‘μας! Το φανερώνουμε και στους άλλους…
Το γεγονός αυτό, ότι γινόμαστε ζωντανά κεριά μέσα σε μια κοινωνία σκοταδιού μαζί με την ομολογία του Τυφλού, το ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας φέρνει αντιμέτωπους με την πραγματικότητα στην οποία καλούμαστε ο καθένας απ’ το μετερίζι του να ομολογήσει ότι αρχηγός της ζωής του είναι ο Χριστός. Ομολογώ λοιπόν τον Χριστό σημαίνει ότι λέω παντού για τις ευεργεσίες που μου έκανε, που με έσωσε απ’ το σκοτάδι και μου χάρισε το Φως. Κι αν επιμένω να φέρομαι τσιγκούνης στην Αγάπη, τότε σίγουρα είμαι ανάξιος να λέγομαι μαθητής Του.
Χριστός Ανέστη!
Η Ανάσταση του Χριστού για τον καθένα έγινε αρχή πορείας προς το Φως Του.
Ιάσων Ιερομ.

Σάββατο, Μαΐου 20, 2017

Η αγιότητα του αγίου Κωνσταντίνου χωρίς απολογίες

Αυτή η ανάρτηση για τον μέγα Κωνσταντίνο και την αγιότητα του, αφορά πρώτιστα τους χριστιανούς, αν και δεν θα με πείραζε να ασχοληθούν κι άλλοι μαζί της.Θα μου επιτρέψετε να μην συμμετέχω σε διαλόγους απολογητικούς. Σας το λέω από τώρα από σεβασμό για να μην υποχρεωθείτε να προχωρήσετε παρακάτω.
Για την αγιότητα του Κων/νου έχει επιστρατευτεί τόση μίζερη και κουραστική διαλεκτική και ένας ποταμός ηθικολογίας, από όλους εμάς πού δεν στηρίζουμε την ηθική την ίδια με τα λόγια και τις πράξεις μας.παραδόξως. Συνήθως, λέμε πώς να ο άγιος έκανε τόσα στην ζωη του, όλα αυτά δικαιολογούνται από την θέση ευθύνης του και ξεπλένονται με την μετάνοια και το βάπτισμα του στην κλίνη του θανάτου. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να βγάλουμε αυτά τα παραμορφωτικά γυαλιά πού μας δείχνουν τόσο σοφούς και ευχάριστους διαλεκτικά και να στραφούμε προς τα καθ΄ημάς, προς τα ίδια, προς την πνευματική θεώρηση της πίστης μας.Ο άγιος Κων/νος ήταν άγιος από τον καιρό πού ήταν ακόμα αβάπτιστος. Ήταν άγιος την στιγμή πού φέροταν και ενεργούσε σαν ηγεμόνας υπήκοος στον ρωμαϊκό νόμο, με τίμημα αιματηρό πολλές φορές. Ήταν άγιος την στιγμή πού είχε κοινή και διπλή αντιπαράθεση και με τον Άρειο και με τον μέγα Αθανάσιο και φάνηκε συμβιβαστικός με τους "άλλους" μα σκληρός με τους αγίους.Ήταν άγιος όταν διατηρούσε τον τίτλο του pontifex maximus των ειδώλων και φερόταν ίσα στους ειδωλολάτρες και τους χριστιανούς.Και άλλα πολλά. Εμείς κρίνουμε τους αγίους με τα κοινά μέτρα όποιας ηθικής, κώδικα και με νόμους τιμής και ευσέβειας πού έχουμε ασπαστεί και υιοθετήσει.Ξεχνάμε όμως την πνευματική αλήθεια και πραγματικότητα της προσωπικής πορείας κάποιου, της προσωπικής του περιπέτειας και σχέσης με τον Θεό η οποία στην περιπτωση του αγίου είναι και εκκλησιαστική πορεία, αφού τόσο ωφέλησε την Εκκλησία. Ο ίδιος επιλέχτηκε  από τον Θεό και αν κάποιος είναι συνειδητός χριστιανός και δεν ταλανίζεται, οφείλει στην συνείδηση του αν μη τι άλλο, να παραδεχτεί ένα όραμα, πού δέχονται ιστορικοί,χριστιανοί και μή .Απο κει και πέρα ξεκινά η δική του πορεία και αναζήτηση. Κανείς από τους αγίους δεν εξαιρέθηκε από την αμαρτία και την πτώση και την μειοδοσία της απιστίας πολλές φορές.Αυτός ο δρόμος του καθένα δεν χωράει εύκολες κριτικές και αφορισμούς, από αυτούς πού συνηθίζουν ως οφείλουν οι στυγνοί ακαδημαϊκοί.Να μάθουμε να τα βλέπουμε όλα με πνευματικά εν Χριστώ μάτια και κριτήρια. Κανείς μας δεν καθίσταται σύμβουλος του Θεού στις επιλογές και τις κλήσεις του. Η Εκκλησία τίμησε τον άγιο ίσα με τους αποστόλους. Η κοινή νοικοκυρίστικη λογική μου λέει πώς τον τίμησε για τα κοινά οφέλη πού απαιτεί κανείς μέσα στον χώρο των ανθρώπων και την ιστορία τους.Η πνευματική μου...λογική μου μιλάει για θεϊκή πληροφορία(επισφράγιση της η μυρόβλυση και τα θαύματα του) και αναγνώριση του αγίου ως αποστόλου. Η αγιότητα του Κωνσταντίνου δεν ξεκινά από το βάπτισμα του, αλλά καταλήγει σε αυτό ως επισφράγιση του έργου του.Μια πορεία με πολλά σκαμπανεβάσματα μα μια πορείας ΚΑΡΔΙΑΣ με την ορθόδοξη πνευματική έννοια. Καρδίας πού είχε ήδη ετάσει και δοξάσει ο Θεός. Αυτή είναι και η δίκαια κρίση του ευαγγελίου.Η άλλη λέγεται κατ όψιν και αφορά τους λογικούς καλούς ανθρώπους του κόσμου. Θέλει τρέλα μεγάλη για να παρακολουθήσει να αποδεχτεί κανείς όσα του δόθηκαν ή δόθηκαν στους άλλους από τον Θεό. Γι αυτό ας ξεφύγουμε λίγο από τον εαυτό μας και ας βλέπουμε τα πράγματα από την σκοπιά πού δεν τα βλέπει ο κόσμος. Τέτοιους "ανόητους" δικαιώνει και αγαπά ο Θεός.

από σχόλιο ανάρτηση μας στο FB

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails