ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Δος μου κι εμένα άνεση, Παναγιά μου,
πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.(Αλεξ. Παπαδ.)

Κυριακή, Απριλίου 23, 2017






“Νέος ήταν και ωραίος από πίστη 


και τόσο χαμηλότερα έσκυψε προς εμένα,


όσο μ’ έβλεπε να γονατίζω περισσότερο…


Έβαλα στο χλωμό του περήφανο χέρι τα 


θλιβερά λουλούδια 


του πόνου μου…”»






(K.Παλαμας ..Στη γιορτη τ Αη- Γιωργη)

Αρματωμένοι την αρματωσιά του Θεού

    
O άγιος Δημήτριος μαζί με τον άγιο Γεώργιο, είναι τα δυο παλληκάρια της χριστιανοσύνης. Aυτοί είναι κάτω στη γη, κ' οι δυο αρχάγγελοι Mιχαήλ και Γαβριήλ είναι απάνω στον ουρανό. Στα αρχαία χρόνια τους ζωγραφίζανε δίχως άρματα, πλην στα κατοπινά τα χρόνια τους παριστάνουνε αρματωμένους με σπαθιά και με κοντάρια και ντυμένους με σιδεροπουκάμισα. Στον έναν ώμο έχουνε κρεμασμένη την περικεφαλαία και στον άλλον το σκουτάρι, στη μέση είναι ζωσμένοι τα λουριά που βαστάνε το θηκάρι του σπαθιού και το ταρκάσι πόχει μέσα τις σαγίτες και το δοξάρι. Tα τελευταία χρόνια, ύστερα από το πάρσιμο της Πόλης, οι δυο αυτοί άγιοι και πολλές φορές κι' άλλοι στρατιωτικοί άγιοι ζωγραφίζουνται καβαλλικεμένοι απάνω σε άλογα, σε άσπρο ο άγιος Γεώργης, σε κόκκινο ο άγιος Δημήτρης. Kι' ο μεν ένας κονταρίζει ένα θεριό κι' ο άλλος έναν πολεμιστή, τον Λυαίο. Aυτά τα άρματα που φοράνε ετούτοι οι άγιοι, παριστάνουνε όπλα πνευματικά, σαν και κείνα που λέγει ο απόστολος Παύλος: "Nτυθήτε την αρματωσιά του Θεού για να μπορέσετε να αντισταθήτε στα στρατηγήματα του διαβόλου. Γιατί το πάλεμα το δικό μας δεν είναι καταπάνω σε αίμα και σε κρέας, αλλά καταπάνω στις αρχές, στις εξουσίες, καταπάνω στους κοσμοκράτορες του σκοταδιού σε τούτον τον κόσμο και καταπάνω στα πονηρά πνεύματα στον άλλον κόσμο. Για τούτο ντυθήτε την πανοπλία του Θεού, για να μπορέσετε να βαστάξετε κατά την πονηρή την ημέρα, κι' αφού κάνετε όσα είναι πρεπούμενα, να σταθήτε. Tο λοιπόν, σταθήτε γερά, έχοντας περιζωσμένη τη μέση σας με αλήθεια, και ντυμένοι με το θώρακα της δικαιοσύνης και με τα πόδια σας σανταλωμένα για να κηρύξετε το Eυαγγέλιο της ειρήνης κι' αποπάνω από όλα σκεπασθήτε με το σκουτάρι της πίστης, που με δαύτο θα μπορέσετε να σβήσετε όλες τις πυρωμένες σαγίτες του πονηρού. Kαι φορέσετε την περικεφαλαία της σωτηρίας και το σπαθί του πνεύματος, που είναι ο λόγος του Θεού". Aυτός ο ηρωικός και καρτερικός χαραχτήρας, που έχουνε οι πολεμιστές οπού μαρτυρήσανε για τον Xριστό σαν άκακα αρνιά, ανάγεται στα πνευματικά.

κυρ Φώτης Κόντογλου

Σάββατο, Απριλίου 22, 2017

Ποιός είναι ο σκοπός του Ευαγγελίου κατά τον μέγα Ιωάννη




τατα δ γγραπται να πιστεσητε τι ησος στιν  Χριστς  υἱὸς το Θεο, κα να πιστεοντες ζων χητε ν τ νματι ατο.(Ιω κ 31)

Έχουμε μια σύντομη αναφορά από τον αγιο Ιωάννη για τον σκοπό του ευαγγελίου. Μας λέει λοιπόν, πώς πολλά και άλλα έκαμε και εδίδαξε ο Χριστός, ενώπιον των μαθητών Του, σίγουρα και προ και μετά της αναστάσεως, τα οποία δεν γράφτηκαν στο ευαγγέλιο. Πολλά και άλλα είναι βέβαια θαύματα και διδασκαλίες του Χριστού πού δεν εγράφησαν ούτε από τον Ιωάννη, ούτε από τους άλλους τρείς, αλλά και τα θαυμάσια, γνωστά και άγνωστα πού ποιεί ο Θεός,  ο Υιός του Θεού, σε όλους εμάς αναμέσον των αιώνων.Σκοπός μας, όμως λέει ο Ιωάννης, δεν είναι να γράψουμε μια λεπτομερή αναφορά στην ζωή και τα βιογραφικά στοιχεία του Ιησού Χριστού, αλλά μέσω της παράθεσης κάποιων σημείων και γεγονότων να φανεί περίτρανα, πώς ο Ιησούς, ο δάσκαλος μας, ο Ιησούς από την Ναζαρετ, πού σκήνωσε ανάμεσα μας σαν ψιλός άνθρωπος,είναι όντως ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, Θεός ο ίδιος και έχοντας αυτή την πίστη να έχετε Ζωή στο Όνομα Του!Πολλοί είναι αυτοί οι αιρετικοί, αλλά και φαντασιοκόποι, πού επιχείρησαν να αναπληρώσουν κενά βιογραφικά της ζωής και της διδασκαλίας του Χριστού, είτε για σκοπούς διάδοσης αιρετικής διδασκαλίας , είτε με αφελή λογοτεχνική διάθεση. Σκοπός όμως του ευαγγελιου δεν ειναι μια λεπτομερής βιογραφική αναφορά της ζωής κάποιου Ιησού, διδασκάλου των Ιουδαίων, αλλά η παράθεση σημείων και σημαντικών γεγονότων πού αποκαλύπτουν την αλήθεια της σάρκωσης του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού. Έχουμε το ευαγγέλιο γιατί μας αποκαλύπτει πως ο χρισμένος από τον Θεό, Θεός ο ίδιος εσαρκωμένος είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτό καταδεικνύει η Εκκλησία, το κήρυγμα και η εμπειρία της. Και το ευαγγέλιο δεν είναι ένα βιβλίο και κώδικας συμπεριφοράς και ηθικών παραγγελμάτων , τα οποία τηρώντας ο άνθρωπος θα φτάσει σε μια ηθική τελειότητα και μία γνώση εμπειριών και πληρότητας, αλλά ευαγγέλιο είναι η εγκόλπωση και η πίστη και το βίωμα του θεανδρικού προσώπου, μια κατά Χριστόν και δια Χριστόν πνευματική ζωή, πού γεννά την αληθινή Ζωή την αιώνια. Ζωή στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο λέγεται αυτή η κατάσταση πού στους άλλους τρείς ευαγγελιστές, ονομάζεται βασιλεία του Θεού. Και Αυτή η βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας. Η καλλιέργεια λοιπόν της εν Χριστώ ζωής και η πληρότητα αυτής της βασιλείας ποιείται με την αφιέρωση στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού! Ευαγγελική ζωή είναι η ορθόδοξη ζωή και η ασκηση της ορθόδοξης πνευματικότητας, με αφετηρία, κέντρο και τέλος το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Κάθε άλλη θεώρηση του ευαγγελίου του Χριστού, φιλολογική, ηθική ή ψιλή θρησκευτική οδηγεί στην πλάνη και την αίρεση και στο τέλμα και δεν γεννά στην αληθινή ζωή. Ας ποιήσουμε λοιπόν εαυτούς ευαγγέλιον Ιησού Χριστού εις ζωήν αιώνιον, παραμένοντας εντός της Εκκλησίας και καλλιεργώντας την ζωή για την οποίαν ερμήνευσαν με λόγια και τρόπους και οι ίδιοι οι απόστολοι και πατέρες. Και ελπίζουμε στην αιωνιότητα μας.



 ο.π

Στην Κυριακή του Θωμά



...Στην συνέχεια έχουμε την περίπτωση του Θωμά, πού ερμηνεύεται κατά τον Ιωάννην Δίδυμος. Δίδυμος λέγεται όχι επειδή ήταν δίδυμος αδελφός με κάποιον άλλον απόστολο ή γνωστό των αποστόλων, αλλά γιατί το αραμαϊκό όνομα Θωμάς, ερμηνεύεται στην ελληνική Δίδυμος. Και πράγματι είναι ένα συνηθισμένο όνομα του ελληνορωμαϊκού κόσμου, μάλλον σημαίνει αυτόν πού είναι υπό την προστασία των διοσκούρων.Ο Θωμάς λοιπόν, απίστησε όταν οι άλλοι μαθητές του είπαν πώς είδαν τον Κύριο και τους είπε χαρακτηριστικά πώς αν δεν δει το αποτύπωμα των καρφιών στα χέρια του Χριστού και αν δε το αγγίξει με τα δάχτυλα του τα ίδια και αν δεν αγγίξει και αυτήν την πλευρά Του, δηλαδή τα πιστοποιητικά θανάτου Του, πού δείχνουν αληθινή και την Ανάσταση δεν θα πιστέψει. Πράγματι, στο πρόσωπο του αποστόλου Θωμά, έχουμε έναν άλλον τύπο χριστιανού και έναν άλλο δρόμο προσέγγισης και της ανάστασης του Χριστού αλλά και αυτής της πίστης. Τον δρόμο έρευνας και ρεαλιστικής, ακόμα και ορθολογικής προσέγγισης του μυστηρίου του Θεού. Ο ίδιος ο Χριστός βέβαια, είπε πώς αληθινα μακάριοι είναι αυτοί πού δεν είδαν , δεν εμπιστεύτηκαν δηλαδή το όργανο της λογικής και πίστεψαν, ¨Ομως εκτός από την λογική , πού αρμόζει περισσότερο στο ήθος του δυτικού χριστιανισμού, με ασφυκτικό και τυρρανικο τρόπο πού υποβιβάζει το μυστήριο του Θεού στην σχολαστική γνώση, καλύτερα αγνωσία, έχουμε στην ορθόδοξη παράδοση μας το στοιχείο της εμπειρίας. Η γνώση του Θεού δεν είναι αφηρημένη αλλά εμπειρική, αφού η άκτιστη ενέργεια Του προσεγγίζει τον άνθρωπο, μέσα στην ορθόδοξη πνευματική ζωή της προσευχής και ο Θεός κατέρχεται, ο δε άνθρωπος ανέρχεται στον κόσμο του Θεού για να απολαύσει την αληθινότητα της εμπειρίας Του, ψυχή και σώματι.

Ο Χριστός λοιπόν δεν αφήνει απληροφόρητο τον Θωμά, γιατί εκτός του ότι συμπονά το πλάσμα Του και θέλει να το οδηγήσει από την απειρία στην εμπειρία και από την αγνωσία στην γνώση και από τον άδη της απιστίας στην χάρη της πίστης, επιθυμεί και για δική μας πληροφόρηση να διατρανώσει την αλήθεια της ανάστασης. Και γι αυτό οι υμνωδοί ομιλούν για καλή απιστία του Θωμά. Γιατί αυτή η απιστία του, είλκε το έλεος του Θεού, προκάλεσε την επανεμφάνιση Του μετά από οκτώ ημέρες, και προσκάλεσε τον Θωμά να αγγίξει τον τύπο των ήλων και να βάλει το δάχτυλο στην πλευρά Του και να τα δει όλα αυτά με τα μάτια του και έτσι όχι μόνο να πιστέψει , αλλά και να πιστοποιήσει εμπειρικά και διά της αφής και της όρασης την πραγματικότητα του Αναστημένου Σώματος. Και όλα αυτά γίνονται μετά από οκτώ ημέρες. Όχι μόνο για να ενισχυθεί η καλή αγωνία και έρευνα του μαθητή, αλλά γιατί ο αριθμός οκτώ έχει πνευματική σημασία.Σημαίνει πώς η εμφάνιση του Αναστάντος στον Θωμά, έγινε και πάλι Κυριακή, την επομένη Κυριακή της αναστάσεως και εξαίρεται η ημέρα του Κυρίου, ως ημέρα της αποκάλυψης Του στον κόσμο, αφιερωμένης στην εμπειρία της ανάστασης και εικόνα του ογδόου και μέλλοντος αιώνος. Ας τιμούμε λοιπόν την Κυριακή πού είναι μία ημέρα, πρώτη δηλαδή διότι κατ αυτήν πλάστηκε ο κόσμος και εγένετο φως, αλλά και κατ αυτήν αναπλάστηκε ο κόσμος διά της Αναστάσεως και τα πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια κατά τον άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό. Ας την τιμάμε και ως ογδόη ημέρα γιατί προαναγγέλει τον ανέσπερο και μακάριο μέλλοντα αιώνια της βασιλείας του εσφαγμένου και αναστημένου Αρνίου Χριστού.


Ο Θωμάς λοιπόν μετά την εμφάνιση του Χριστού, καταπλήττεται, πληροφορείται για την ανάσταση του Κυρίου Του, πληρούται με τον φωτισμό του αγίου πνεύματος και αναγνωρίζει ποιόν έχει πλέον μπροστά Του, αναφωνεί λοιπόν : Ο Κύριος μου και ο Θεός μου!Διά της αναστάσεως λοιπόν για ακόμα μια φορά, αποκαλύπτεται η φύση του Χριστού, η θεότητα Του, πού ως τότε ήταν συγκαλυμμένη και άγνωστη.Ο Θωμάς διά της εμπειρίας πίστεψε στην ανάσταση. Χωρίς αυτή η εμπειρία να αποτελεί αμάρτημα και πτώση, αλλά μάλλον είναι και ευκαιρία αποκάλυψης, κατά τον ίδιο τον Χριστό όμως δεν είναι ο τέλειος και ενδεδειγμένος τρόπος γνώσης του Θεού. Του λέει : Επειδή με είδες, πίστεψες. Μακάριοι είναι όμως αυτοί πού ΔΕΝ είδαν, παρ ότι δεν είδαν και δεν άγγιξαν πίστεψαν! Και αυτοί είναι οι απλοί τη καρδία, οι πτωχοί τω πνεύματι, αυτοί πού ταπεινώνουν την γνώση και την σοφία τους και την απληστία της εμπειρικής γνώσης του Θεού, λές και ο Θεός είναι ένα επίγειο σχετικό φυσικό φαινόμενο και θέλουν να Τον ορίσουν, ταπεινώνουν αυτή την τάση και τον πειρασμό σε μια ηθελημένη μωρία και αδειάζουν από τις αγωνίες, την ασφάλεια και τα στεγανά τους για την αγάπη του Χριστού. Και στα μωρά αυτά και εξουθενημένα, πού σαν θυσία ευπρόσδεκτη εταπείνωσαν τον εαυτό τους, έναντι του Θεού, συγκαταβαίνει ο Θεός και τους χαρίζει την γνώση, την πίστη και την αποκάλυψη. Και γίνονται οι εκούσια πτωχοί και μωροί κατά χάριν πλούσιοι και σοφοί και ποιμένες και διδάσκαλοι των αδελφών τους.

από  κήρυγμα μας στο θ εωθινό ευαγγέλιο

Παρασκευή, Απριλίου 21, 2017

Το θείο φως και οι μικρότητες μας

.....Γέροντα, το άκτιστο φως το βλέπει κανείς με τα αισθητά μάτια;
– Αν αφήσετε τις μικρότητες, θα σάς πώ.
– Γέροντα, μέχρι να απαλλαγούμε από τις μικρότητες, εσείς θα φύγετε... Κάντε το σαν πνευματική ελεημοσύνη!
– Όταν ήμουν στα Κατουνάκια, στο Κελλί του Υπατίου, ένα απόγευμα, αφού έκανα τον Εσπερινό με κομποσχοίνι, ήπια ένα τσάι και συνέχισα.Έκανα το Απόδειπνο και τους Χαιρετισμούς με κομποσχοίνι, και ύστερα έλεγα την ευχή. Όσο την έλεγα, τόσο έφευγε η κούραση και αισθανόμουν ξεκούραστος. Ένιωθα μέσα μου μια χαρά, που δεν μου έκανε καρδιά να κοιμηθώ· έλεγα συνέχεια την ευχή. Γύρω στις έντεκα την νύχτα γέμισε ξαφνικά το κελλί με ένα φως γλυκό, ουράνιο. Ήταν πολύ δυνατό, αλλά δεν σε θάμπωνε. Κατάλαβα όμως ότι και τα μάτια μου «δυνάμωσαν», για να μπορώ να αντέξω αυτήν την λάμψη.
Όσο ήμουν σε αυτήν την κατάσταση, μέσα στο θείο εκείνο φώς, ήμουν σ’ έναν άλλον κόσμο, πνευματικό. Αισθανόμουν μια ανέκφραστη αγαλλίαση, και το σώμα μου ανάλαφρο· είχε χαθή το βάρος του σώματος. Ένιωθα την Χάρη του Θεού, τον θείο φωτισμό. Θεία νοήματα περνούσαν γρήγορα από τον νού μου σαν ερωταποκρίσεις. Δεν είχα προβλήματα, ούτε θέματα να ρωτήσω, όμως ρωτούσα και είχα συγχρόνως και την απάντηση. Ήταν ανθρώπινα λόγια οι απαντήσεις, είχαν όμως και θεολογία, αφού ήταν θείες απαντήσεις. Και ήταν τόσο πολλά όλα αυτά, ώστε, αν τα έγραφε κανείς, θα γραφόταν άλλος ένας Ευεργετινός. Αυτό κράτησε όλη την νύχτα, μέχρι τις εννιά το πρωί. Όταν πια χάθηκε εκείνο το φώς, όλα μου φαίνονταν σκοτεινά. Βγήκα έξω και ήταν σαν νύχτα. «Τί ώρα είναι; Δεν έφεξε ακόμη;», ρώτησα έναν μοναχό που περνούσε από εκεί. Εκείνος με κοίταξε και μου απάντησε με απορία: «Τί είπες, πάτερ Παΐσιε;». «Τί είπα;», αναρωτήθηκα και μπήκα μέσα. Κοιτάζω το ρολόι και τότε συνειδητοποίησα τί είχε συμβή. Η ώρα ήταν εννιά το πρωί, ο ήλιος ήταν ψηλά, κι εμένα η ημέρα μου φαινόταν σαν νύχτα! Ο ήλιος δηλαδή μου φαινόταν ότι ίσα‐ίσα φώτιζε· σαν να είχε γίνει έκλει‐ψη ηλίου.
Ήμουν σαν έναν που πετιέται απότομα από το δυνατό φως στο σκοτάδι· τόσο μεγάλη ήταν η διαφορά! Μετά από εκείνη την θεϊκή κατάσταση βρέθηκα στην άλλη, την φυσική, την ανθρώπινη, και ξεκίνησα να κάνω όπως κάθε μέρα το πρόγραμμά μου. Έκανα λίγο εργόχειρο, έκανα την Ακολουθία των Ωρών με κομποσχοίνι, μετά την Ενάτη Ώρα έβρεξα λίγο παξιμάδι για να φάω, αλλά ένιωθα σαν ζώο που πότε ξύνεται, πότε βόσκει, πότε χαζεύει, και έλεγα μέσα μου: «Για δές με τί ασχολούμαι! Τόσα χρόνια έτσι τα πέρασα;». Μέχρι το απόγευμα είχα τέτοια αγαλλίαση, που δεν ένιωθα την ανάγκη να ξεκουραστώ.
Τόσο δυνατή ήταν η κατάσταση αυτή. Όλη εκείνη την ημέρα έβλεπα θαμπά· ίσα‐ίσα που μπορούσα να κάνω την δουλειά μου. Και ήταν καλοκαίρι· ο ήλιος έλαμπε. Την άλλη μέρα άρχισα να βλέπω τα πράγματα φυσιολογικά. Έκανα το ίδιο τυπικό, αλλά δεν ένιωθα πια έτσι, σαν ζώο.
Με τί χαζά πράγματα περνούμε τον καιρό μας και τί χάνουμε!
Γι’ αυτό, όταν βλέπω μικρότητες, κακομοιριές, χαμένα πράγματα, πολύ στενοχωριέμαι.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ «Περί Προσευχής»

Παιδική Πασχαλιά(αφιέρωμα στον Παπαδιαμάντη)- Σ. Καργάκος


Το 'πα καὶ τὸ ξαναλέω, Πάσχα χωρίς Παπαδιαμάντη δὲν γίνεται. Ὁ  Παπαδιαμάντης εἶναι ὁ Ὅμηρος τῆς ἑλληνικῆς πεζογραφίας. Κατὰ τὴν τελευταία 20ετία, ἀλλὰ καὶ πρίν, σὲ ὅσα ἔντυπα ἀρθρογραφῶ κάτι θὰ βρῶ σὲ τοῦτον τὸν ἀείροο ποταμό γιὰ νὰ γράψω «κατὰ τὰς πανεκλάμπρους ταύτας ἡμέρας», ὅπως τὶς ἔλεγε ὁ ἴδιος στὸν συγκλονιστικὸ γιὰ τὶς παρεκβολὲς του «Λαμπριάτικο ψάλτη». Ὁ  Παπαδιαμάντης καὶ στὰ ἑορταστικὰ του διηγήματα δὲν μένει στὸ θρησκευτικὸ στοιχεῖο, ἴσως μάλιστα αὐτὸ νὰ εἶναι ἐπίφαση γιὰ νὰ δείξει τὸ κοινωνικό –συχνὰ καὶ τὸ πολιτικὸ– ἀτμοσφαιρικὸ περιβάλλον μέσα στὸ ὁποῖο ζοῦν καὶ δροῦν οἱ ἥρωές του. Φέτος θά ἀναφερθῶ σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ὄμορφα διηγήματα τοῦ Σκιαθίτη συγγραφέα, χωρίς, ὡστόσο, νὰ εἶναι ὄμορφες οἱ καταστάσεις ποὺ βιώνουν οἱ δύο τραγικὲς παιδικὲς ὑπάρξεις, ἡ Μόρφω καὶ ἡ ἀδερφός της Εὐαγγελινὸς, «νήπιον τριετίζον ἐν καιρῷ τῆς συμφορᾶς», ποὺ ἦταν ἡ πρὸ ἔτους ἀπώλεια τῆς μητέρας τους στὴ γέννα κατὰ τὸ προηγούμενο ἔτος: «Ἡ λευκὴ καὶ ὠχρὰ μὲ τὰ μαῦρα φουστανάκια της, καὶ μὲ τὸ μαῦρο μανδήλιον, τὸ σκεπάζον τὰ ξανθά της μαλλιὰ ἐνεθυμεῖτο τὸ περισυνὸν Πάσχα ὅταν ἡ μητέρα της ἑτοίμαζε τὰ πασχαλινά ἐδέσματα, τότε ποὺ θά ἐρχόταν “ἡ κουούνα (=κουρούνα) νὰ φέῃ τὸ τσί, τσί (=κρέας), ὅπως ἔλεγε ψευδίζοντας ὁ Εὐαγγελινός. Ἦλθε κάποτε ἡ νύκτα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Ἀλλὰ ἀφήνουμε τὸν Παπαδιαμάντη νὰ μᾶς τὰ πεῖ μὲ τὴν ἀνυπέρβλητη γραφή του:
«Ἡ μήτηρ ἐξύπνισε τὸν Εὐαγγελινὸν καὶ τὴν Μόρφω, κι ἐνῶ ἐσήμαιναν διὰ μακρῶν οἱ κώδωνες, ἐπῆγαν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ὅπου ἐψάλη τὸ “ὦ γλυκύ μου ἔαρ” καὶ ἄλλα παθητικὰ ἄσματα. Εἶτα οἱ πιστοὶ ὅλοι μὲ ἀναμμένας λαμπάδας ἐξῆλθον εἰς τὴν ὕπαιθρον, ὑπὸ τὸ ἀμαυρωθὲν φέγγος τῆς φθινούσης σελήνης, ἐνῶ ἡ αὐγὴ ἔλαμπεν ἤδη ροδίνη καὶ ξανθή, προπέμποντες τὸν Ἐπιτάφιον ἀγλαόφωτον μὲ σειρὰς λαμπάδων. Καὶ ἡ αὔρα πραεῖα ἐκίνει (=κινοῦσε) ἠρέμα τοὺς πυρσούς, χωρὶς νὰ τοὺς σβήνῃ, καὶ ἡ ἄνοιξις ἔπεμπε τὰ ἐκλεκτότερα ἀρώματά της εἰς τὸν Παθόντα καὶ Ταφέντα, ὡς νὰ συνέψαλλε καὶ αὐτή, “ὦ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον!” καὶ ἡ θάλασσα φλοισβίζουσα καὶ μορμύρουσα παρὰ τὸν αἰγιαλὸν ἐπανελάμβανεν, “οἴμοι! γλυκύτατε Ἰησοῦ!” Τὰ δὲ παιδία, προπορευόμενα τῆς πομπῆς, μεγαλοφώνως ἔκραζον: Κύριε ἐλέησον! Κύριε ἐλέησον! Ὁ Εὐαγγελινὸς ἐψέλλιζε μετὰ τῶν ἄλλων: Κύιε ἔησον! Κύιε ἔησον!».
Καὶ μᾶς ἦλθε ἡ νύκτα τῆς Ἀναστάσεως καὶ κατὰ τὸ ἔθιμο, πρὸ τοῦ «Χριστὸς ἀνέστη», ἀνέστη μέγας καβγάς καὶ τὸ ποιὸ νορόσι εἶχε τὴν ὀμορφότερη λαμπάδα. Ὁπότε ἄρχισε μιὰ λαμπαδοχία. «Καὶ ἤρχισαν νὰ τύπτουν ἀλύπητα τὰς κεφαλὰς ἀλλήλων μὲ τὰς λαμπάδας των, ἑωσοῦ ἔβαλαν τὰ κλάματα καὶ αἱ δύο». Ἐκείνη ἡ Πασχαλιὰ ἦτον ἡ πιὸ εὐτυχισμένη γιὰ τὰ δύο παιδιά. Ἡ μητέρα ἔστρωσε τραπέζι πλουσιώτατο, ὅπου εἶχε πάνω ὅλα τὰ ἀγαθὰ, «ποὺ εἶχε φέρει ἡ κουρούνα» καὶ ἄρχισαν τὸ τσούγκρισμα τῶν αὐγῶν. «Τί χαρά! τί ἀγαλλίασις!». Σὲ λίγο τὰ παιδιὰ γεύτηκαν τὴ πίκρα τῆς ὀρφάνιας. Ὁ πατέρας τους, ὁ καπετάν Κομνιανὸς μὲ τὸν 12ετῆ γυιὸ του ταξίδευαν μακριὰ καὶ τὰ παιδιὰ μεγάλωναν κοντὰ στὴ σπαγγοραμμένη, ἀσθενομανῆ καὶ ἀείποτε βογγῶσα γιαγιά τους, ἡ ὁποία «ἐλλείψει ἄλλης ἀσθενείας ἦτον ἱκανὴ νά ἀποθάνῃ ἀπὸ τὴν φιλαργυρίαν της». Τὸ ἑπόμενο Πάσχα βρῆκε τὰ παιδιά χωρίς μητέρα. Ἡ  Κομνινάκαινα δὲν ἀπέθανε. Ὁ γυιὸς της ἔφθασε «ἀπόπασχα» μὲ τὸ γολετί, ἀλλὰ καθότι 40 ἑτῶν ἔστριβε τὸν μύστακα πρὸς ἀνεύρεση νέας συζύγου. «Ἀλλά διὰ τὰ δύο παιδιὰ θὰ ἐπανήρχετο πάλιν ἡ χαρὰ ἐκείνη, θ᾽ ἀνέτελλεν ἐκ νέου ἡ γλυκεῖα ἡ παιδικὴ πασχαλιά; Διὰ τὸν Εὐαγγελινὸν ἴσως, διὰ τὴν Μόρφω ποτέ». Γι’ αὐτὴν ἡ Πασχαλιὰ ἦταν πάντα δεμένη μὲ τὴν ἀνάμνηση τῆς μητέρας της. Καὶ τότε ὁ Παπαδιαμάντης μέ ὅλη τὴ θρησκευτικὴ ἔξαρσή του ξεσπᾶ σ’ ἕναν δοξαστικό ὕμνο:
«Γλυκεῖα Πασχαλιά! Ἡ μήτηρ τῆς χαρᾶς! Γλυκεῖα μήτηρ, τῆς Πασχαλιᾶς ἡ ἐνσάρκωσις!.
Ἀλλ᾽ ὁ Χριστὸς ὑπεσχέθη νὰ πίῃ μὲ τοὺς ἐκλεκτούς του καινὸν τὸ γέννημα τῆς ἀμπέλου ἐν τῇ βασιλεία τοῦ Πατρός Του, καὶ οἱ ὑμνωδοὶ ἔψαλλαν: «Ὦ Πάσχα τὸ ἱερώτατον, Χριστέ, δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον σοῦ μετασχεῖν, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς Βασιλείας Σου!».
Ἔτσι κλείνει τὸ διήγημα «Παιδική Πασχαλιὰ» ὁ ἀοίδιμος Παπαδιαμάντης γιὰ νὰ ρίξει σταγόνα παρηγοριᾶς στὰ ὀρφανὰ ἀπὸ μητέρα παιδιά. Ὅπως ἡ Πασχαλιὰ εἶναι ἡ μητέρα τῆς χαρᾶς, ὅμοια καὶ ἡ μητέρα εἶναι τῆς Πασχαλιᾶς ἡ ἐνσάρκωση. Τὶ σκέψη, ἀλήθεια, βαθειὰ ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ μιὰ ζωὴ τὸν βασάνισαν ὁ θάνατος καἱ ἡ φτώχεια; Καὶ ὅμως αὐτὴ τὴ ζωὴ τὴν πέρασε ἄκαμπτος καὶ ἀπροσκύνητος. Φτωχὸς ἀπὸ χρήματα ἀλλὰ πλούσιος σὲ αἰσθήματα. Μπορεῖ νὰ προσκυνοῦσε τὶς εἰκόνες ἁγίων, ἀλλὰ δὲν προσκύνησε ποτὲ ἄνθρωπο. Ἄς τὸν θυμόμαστε τουλάχιστον τοῦτες τὶς ἄγιες μέρες.

εδω

Πέμπτη, Απριλίου 20, 2017

Αναστάσιος Τιράνων Πάσχα 2017

...
"Η πασχαλινή ευφροσύνη χαρίζεται για να τη μοιραζόμαστε στη συνέχεια και με τους άλλους. Το πασχαλινό έθιμο επιβάλλει μόλις ανάβει η λαμπάδα μας να μεταδίδουμε τη φλόγα της και σε άλλους. Έτσι συμβολίζεται και το χρέος των πιστών να μεταδίδουν, όπως οι Απόστολοι, τη χαρμόσυνη είδηση της Αναστάσεως. Ο Αναστάς Κύριος διαβεβαίωσε: «ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς», και συμπλήρωσε, «πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη…». Υπάρχει μία συνέπεια, ένα «οὖν» (λοιπόν): Δεν μπορείτε να περιορίζεστε στην προσωπική σας σωτηρία και αγαλλίαση, αλλά οφείλετε να μεταφέρετε τη Χαρούμενη Είδηση σε όσους την αγνοούν. Αυτή δεν μπορεί να κλειστεί και να κρατηθεί σε μία μόνο κοινότητα. Προορίζεται για όλους τους ανθρώπους, για τους λαούς, για την ανανέωση ολόκληρης της οικουμένης.
Ας εορτάσουμε, λοιπόν, όσο γίνεται πιο συνειδητά την ολόλαμπρη εορτή του Πάσχα. Και ας δεηθούμε στον Αναστάντα Κύριό μας να ανακαινίζει τη ζωή μας μέσα στη δική Του αλήθεια. Να ανανεώνει την αντοχή μας στις ποικίλες δυσκολίες της εποχής μας. Να ανακαινίζει την αντίσταση μας στην παρακμή. Να ανανεώνει τον ενθουσιασμό μας για δημιουργικές πρωτοβουλίες. Ας ζούμε την καθημερινότητά μας με πασχαλινή ευφροσύνη, η οποία δεν αγνοεί τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής, αλλά την υπερβαίνει και τη μεταμορφώνει με τη χάρη και τη δύναμη του Αναστάντος Χριστού. Ανανέωση, λοιπόν, με πασχαλινή ευφροσύνη ας γίνει πόθος και μέριμνά μας." *
Χριστός Ανέστη!
+ Αναστάσιος, Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails